"Ik heb mijn kind laten transitioneren — ik heb er spijt van"

Over Rose en Triggernometry

In deze aflevering van de podcast Triggernometry spreken de presentatoren met een gast die ze "Rose" noemen. Vanwege de aard van het gesprek zijn haar gezicht en stem geanonimiseerd. Rose woont in de Verenigde Staten en beschrijft zichzelf als een progressief persoon die als jongere sterk betrokken raakte bij sociale rechtvaardigheid en activisme. Ze vertelt het verhaal dat ze eerder in een stuk op Substack opschreef: hoe zij en haar partner een van hun twee zonen lieten socialiseren als meisje, en hoe ze tot het besef kwamen dat dit een vergissing was. Het gesprek gaat over die ervaring en over wat zij gendergeloof of genderideologie noemt.

Een ideologie die binnensloop via sociale rechtvaardigheid

Rose vertelt hoe ze in haar vroege twintiger jaren een denkkader aangeboden kreeg dat de wereld terugbracht tot een eenvoudige formule: systemen van onderdrukking en categorieën van onderdrukker en onderdrukte. Binnen dat kader, dat zij later als genderideologie ging zien, paste het idee van een aangeboren transgenderidentiteit vanzelf. Toen zij en haar partner kinderen kregen, gingen ze ervan uit dat een kind biologisch jongen kon zijn maar een andere genderidentiteit kon hebben, en ze wilden hun opvoeding daarop afstemmen. Volgens Rose maakte dat geloof het verschil in hoe je naar een kind met genderdysforie kijkt: twijfel en ongemak werden binnen de ideologie uitgelegd als transfobie, wat een zichzelf versterkend patroon opleverde.

Het keerpunt met twee zonen

Hun oudere zoon was volgens Rose op bepaalde punten anders en had volgens haar autistische trekken, zonder formele diagnose. Door de bril van genderideologie zagen ze zijn voorliefde voor vrouwelijke dingen als mogelijk teken dat hij trans was, en toen hij zei dat hij een meisje was, bevestigden ze dat. Toen hun jongere zoon, die niet op dezelfde manier afweek, op driejarige leeftijd ook begon te zeggen dat hij een meisje was, ontstond er twijfel. Een gendertherapeut schakelde volgens Rose vrijwel meteen over op vrouwelijke voornaamwoorden voor de jongere zoon. Toen Rose haar zoon zo aansprak, reageerde hij afwijzend. Dat werd voor het gezin een belangrijk signaal. Door zich te verdiepen in hechting en kinderlijke ontwikkeling kwamen Rose en haar partner na jaren tot de conclusie dat geen van beide zonen werkelijk trans was, maar dat er iets anders speelde.

Terugdraaien en wat zij ouders meegeeft

Rose beschrijft dat zij zich verantwoordelijk voelde: zij had haar kind die weg op geleid en moest hem er ook weer af leiden. Ze vergelijkt het met een snelweg of een trein met één bestemming, en moedigt ouders aan om de moed te hebben eraf te stappen, ook al volgt er boosheid of verdriet. Na het terugdraaien van de sociale transitie ervoer haar oudere zoon volgens haar juist opluchting en rust. Haar belangrijkste advies aan ouders in een vergelijkbare situatie is dat het niet transfoob is om vragen te stellen of ongemak te voelen, en dat je naar die twijfels moet luisteren. Ze wijst op het belang van hechting en noemt het boek "Hold On to Your Kids" van Gordon Neufeld. Ook verwijst ze naar de blog Fourth Wave Now, de podcast Gender: A Wider Lens en de organisatie Genspect. Haar kernovertuiging nu is dat het onmogelijk is om van geslacht te veranderen, en ze vraagt zich af waarom kinderen dan iets anders wordt verteld.

Bronnen

• YouTube — Triggernometry: gesprek met een ouder over spijt na transitie van haar kind