Veera — een detransitierverhaal van tegenspoed en hoop (Benjamin Boyce)

Over Benjamin Boyce en Veera

In deze aflevering van zijn gespreksreeks spreekt interviewer Benjamin Boyce met Veera, een Finse YouTuber die haar detransitie over een periode van ruim een jaar op haar kanaal documenteert. Veera koos er bewust voor om haar opnames pas te publiceren toen ze zich stabiel genoeg voelde, en hield bovendien afstand: een apart account, geen reacties beantwoorden en het stopzetten van sociale media om zichzelf te beschermen. In het gesprek vertelt ze haar levensverhaal en hoe ze tot haar transitie en latere detransitie kwam.

Een moeilijke jeugd en het begin van lichaamsstress

Veera groeide op in pleegzorg in Oost-Finland, als eerste meisje in een gezin met oudere jongens. Ze beschrijft hoe haar pleegmoeder haar onder druk zette om een ideaal meisjesbeeld te belichamen, terwijl ze zich als kind happy voelde als tomboy in jongenskleren. Tegelijk werd ze daar volgens haar om uitgelachen en beschaamd. Haar jeugd kende veel verlies en chaos: haar biologische ouders en andere familieleden overleden, en ze ontwikkelde al jong een eetstoornis, depressie en automutilatie. Toen de puberteit op haar dertiende inzette, ervoer ze haar lichaam als iets dat haar verried. Door extreem af te vallen stopte haar ontwikkeling en bleven menstruaties uit, iets waarover ze zich aanvankelijk opgelucht voelde omdat het haar een gevoel van controle gaf.

Transitie als gehoopte oplossing

In haar vroege twintiger jaren kwam ze online en via ontmoetingen in aanraking met trans-activisme. Ze herinterpreteerde haar verleden — waaronder het uitblijven van haar puberteit — als tekenen van genderdysforie, en zag transitie als een eenvoudige oplossing voor haar lijden. Ze identificeerde zich achtereenvolgens als genderfluïde, non-binair en uiteindelijk als transman. Met geërfd geld liet ze in een privékliniek een dubbele borstamputatie uitvoeren, nog voor de officiële diagnose. In Finland verloopt transitie via de publieke gezondheidszorg met een streng beoordelingstraject; omdat ze al een operatie had ondergaan en zich als hoogfunctionerend wist te presenteren, werd ze na het minimale beoordelingstraject goedgekeurd. Op haar 25e startte ze met testosteron en later volgde een hysterectomie.

Detransitie en vrede met zichzelf

Aanvankelijk voelde testosteron als rust en zelfvertrouwen, maar na verloop van tijd kreeg ze last van woede, een verdiepende depressie en een sterke vervreemding van haar eigen lichaam. Ondanks signalen — onder meer van haar therapeut, die haar vooraf zei dat transitie haar verleden niet zou uitwissen — bleef ze lange tijd overtuigd. Pas toen ze hulp zocht voor haar depressie en daar afstand van kreeg, besefte ze dat de transitie haar problemen niet had opgelost. In 2020 begon ze met detransitioneren, wat in Finland geen vast behandelpad kent en daardoor moeizaam verliep. Ze beschrijft dat het accepteren van haar biologische geslacht het eenvoudige deel was, maar dat vrede vinden met haar vrouw-zijn, met aandacht van anderen en met haar trauma een doorlopend proces blijft. Daarbij benoemt ze ook positieve kanten, zoals het zelfvertrouwen dat ze opdeed.

Bronnen

• YouTube — Benjamin Boyce in gesprek met Veera over haar detransitie