Cass Report analyse — Beth Colby

Over Beth Colby en de Cass Review

Dr. Beth Colby is psychiater in Londen en verbonden aan Talk Mental Health. In deze video bespreekt zij het eindrapport van de Cass Review, dat op 10 april 2024 werd gepubliceerd. De review werd geleid door Dr. Hilary Cass, een gepensioneerd kinderarts en voormalig voorzitter van het Royal College of Paediatrics and Child Health. Cass werkte 26 jaar als consultant en werd in 2020 aangesteld om het onafhankelijke onderzoek naar de genderidentiteitsdiensten voor kinderen en jongeren te leiden. Colby benadrukt dat het doel van Cass niet was om te bepalen wat het betekent om trans te zijn, en evenmin om de geldigheid van trans-identiteiten in twijfel te trekken, maar om te onderzoeken welke zorgbenadering het beste past en hoe het groeiende aantal kinderen en jongeren dat zich tot de NHS wendt rond genderidentiteit het beste geholpen kan worden.

Een zwakke onderbouwing van de medische zorg

Volgens de review staat de gendergeneeskunde op een wankele basis. De Universiteit van York kreeg de opdracht het bestaande bewijs rond medische interventies te onderzoeken. Bij beoordeling van 50 studies over puberteitsremmers was de conclusie dat er een gebrek was aan hoogwaardig onderzoek naar het gebruik ervan bij adolescenten met genderdysforie, en dat er geen conclusies konden worden getrokken over de invloed op de dysforie, op de mentale of psychosociale gezondheid, of op de cognitieve ontwikkeling. Het rapport stelde ook dat lengte- en botgroei tijdens de behandeling mogelijk worden geremd, terwijl de onderbouwing voor het gebruik van puberteitsremmers onduidelijk blijft. De duidelijkste aanwijzing is dat ze biologische jongens kunnen helpen er op latere leeftijd minder mannelijk uit te zien door de onomkeerbare veranderingen van de mannelijke puberteit te voorkomen.

Puberteitsremmers en de claims rond suïcide

Colby gaat in op de breed verspreide claim dat puberteitsremmers het aantal zelfdodingen zouden verlagen. Cass merkte op dat deze claim families onder druk kan zetten om particuliere behandeling te zoeken, en dat sommige huisartsen onder druk zijn gezet om voorschriften voort te zetten met het argument dat stoppen het risico op zelfdoding zou vergroten. De systematische review van de Universiteit van York vond echter geen bewijs dat puberteitsremmers de genderdysforie verminderen, en er was zeer beperkt bewijs voor positieve mentale-gezondheidsuitkomsten. Bij beoordeling van nog eens 53 studies bleek opnieuw een gebrek aan hoogwaardig onderzoek; er was bewijs van matige kwaliteit dat de mentale gezondheid zou kunnen verbeteren, maar robuuster onderzoek blijft nodig. Het onderzoek vond geen aanwijzing dat puberteitsremmers het aantal sterfgevallen door zelfdoding verlaagden.

Richtlijnen en een verschuiving in de zorg

De 23 internationale, regionale en nationale richtlijnen voor het begeleiden van kinderen en jongeren met genderdysforie bleken een onafhankelijke, op bewijs gebaseerde aanpak te missen en lieten niet zien hoe de aanbevelingen tot stand kwamen. Cass merkte op dat artsen normaal voorzichtig zijn met het toepassen van nieuwe onderzoeksbevindingen, maar dat in de genderzorg het tegenovergestelde gebeurde. NHS England besloot dat niemand onder de 18 jaar zou worden gezien door volwassenzorg, en dat de ondersteuning van kinderen en jongeren met genderdysforie zorgvuldig zou zijn. De review bevestigde een fundamentele verschuiving: weg van een gemedicaliseerde benadering, naar een meer holistische aanpak die ook andere aspecten van het leven van het kind of de adolescent meeweegt, zoals traumatische of nadelige ervaringen, seksuele oriëntatie, mentale gezondheid en het welzijn op school.

Bronnen

• YouTube — Cass Report analyse — Beth Colby