De Cass Review — Dr. Hilary Cass over het Britse onderzoek naar genderzorg
De Cass Review is het meest uitgebreide onafhankelijke onderzoek naar genderzorg voor jongeren ooit uitgevoerd. Dr.
Over Dr. Hilary Cass
Dr. Hilary Cass is kinderarts en voormalig voorzitter van het Royal College of Paediatrics and Child Health. In dit interview licht zij haar onafhankelijke review toe naar genderzorg voor kinderen en jongeren. Het doel van de review was te zorgen dat jongeren die hun genderidentiteit bevragen of genderdysforie ervaren, zorg van hoge kwaliteit krijgen. Cass benadrukt dat het uitgangspunt het bewijs moest zijn, aangevuld met nieuw onderzoek en met de inbreng van jongeren, hun families en professionals uit uiteenlopende achtergronden. Ze keek ook naar internationale praktijken en richtlijnen en sprak onder meer met het Nederlandse team dat ooit als eerste met deze behandeling begon.
Een veranderde groep en lange wachtlijsten
Volgens Cass zijn jongeren slecht bediend door wat er de afgelopen jaren is gebeurd. Lokale diensten waren huiverig om hen te zien, waardoor zij rechtstreeks werden doorverwezen naar de gender identity development service (GIDS) bij de Tavistock, waar de wachtlijst exponentieel groeide. Het gaat vaak om jongeren met complexe presentaties, zoals neurodiversiteit of andere problemen met de geestelijke gezondheid. Door de lange wachttijd bleven die problemen onbehandeld en verergerden ze. Cass wijst er ook op dat de samenstelling van de verwezen groep sterk is veranderd. Ze plaatst dit in een bredere context: jongeren van nu kijken flexibeler naar gender. De lastige vraag is wanneer het juist is om dat te medicaliseren; sommige jongvolwassenen vertelden haar dat ze wensten dat ze hadden geweten dat er meer manieren zijn om trans te zijn dan alleen binair.
Zwak bewijs voor puberteitsremmers
Cass concludeert dat het bewijs voor puberteitsremmers zeer zwak is en dat onduidelijk is waarom ze worden gegeven. Het idee dat ze tijd kopen om na te denken houdt geen stand: in de Britse studie ging 98 procent door naar masculiniserende of feminiserende hormonen. Voor het verbeteren van genderdysforie of het lichaamsbeeld is geen bewijs; voor het psychologisch welzijn waren er zwakke positieve bevindingen in de oorspronkelijke Nederlandse studie die niet werden gerepliceerd, en in de Britse studie verslechterde het bij sommigen. Ook bij psychologische ondersteuning is het aantal goede studies klein. Cass benadrukt dat psychologische therapie niet bedoeld is om iemands gender te veranderen, maar om jongeren in een zo robuust mogelijke geestelijke toestand te brengen.
Richtlijnen en een nieuwe inrichting van de zorg
Richtlijnen die puberteitsremmers aanbevelen doen dat volgens Cass niet op basis van bewijs. De WPATH-richtlijn had pas in de achtste versie voor het eerst een systematische review, maar baseerde haar aanbevelingen daar niet op. De Zweedse en Finse richtlijnen sluiten het meest aan bij het bewijs en kiezen voor een terughoudender aanpak, vergelijkbaar met haar aanbevelingen. Cass pleit voor het terugbrengen van deze zorg in de reguliere adolescentenzorg, met regionale centra die volgens dezelfde protocollen werken, samen data verzamelen en onderzoek doen. Iedereen die zorg krijgt zou idealiter deelnemen aan een onderzoeksprogramma. Tot slot wil ze de urgentie eruit halen en jongeren laten zien dat ze niet in de steek worden gelaten: hoe zij zich voelen is reëel, maar of dat over vijf of tien jaar nog zo voelt, is onbekend.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.