Chloe Cole en Laura Becker over de werkelijkheid van detransitie na transgenderoperaties (YWLS 2024)
Detransitioners Chloe Cole en Laura Becker spreken samen op de Young Women's Leadership Summit 2024 over de werkelijkheid van het leven na
Over Chloe Cole en Laura Becker
In deze paneldiscussie op de Young Women's Leadership Summit 2024, geleid door Savannah Hernandez, vertellen Chloe Cole en Laura Becker hun verhaal over transitie en detransitie. Chloe begon zich op haar twaalfde als jongen te identificeren na jaren van worsteling met haar identiteit, een vroege puberteit, seksueel trauma en problemen met haar lichaamsbeeld. Op haar dertiende werd ze in een snel traject medisch in transitie gebracht: eerst Lupron om de puberteit te onderdrukken, daarna wekelijkse testosteroninjecties, en op haar vijftiende een dubbele mastectomie. Minder dan een jaar later besefte ze dat ze in werkelijkheid vrouw wilde zijn. Laura kreeg op haar elfde de diagnose autisme, ervoer mishandeling in haar jeugd en had een niet-herkende complexe PTSS. Ze kwam op haar achttiende uit als transgender man, begon op haar negentiende aan testosteron en liet op haar twintigste haar borsten verwijderen. Op haar tweeentwintigste werd PTSS vastgesteld. Beiden zijn nu actief als patientenadvocaat; Laura schrijft daarnaast aan een detransitie-memoire.
Veelgehoorde argumenten weerlegd
Het panel was bedoeld om bezoekers handvatten te geven tegen populaire argumenten voor kindertransitie. Op de stelling dat kinderen van drie hun genderidentiteit al zouden kennen, antwoordt Chloe dat niemand in het verkeerde lichaam wordt geboren. Tegen het idee dat het tegenhouden van transitie een kind dwingt tot de "verkeerde" puberteit, brengt ze in dat de puberteit een natuurlijk proces is dat nodig is om lichamelijk, seksueel en psychologisch volwassen te worden, en dat geen kind toegerust is om zulke beslissingen te nemen. De zogenoemde zelfmoordmythe noemt Laura de meest hardnekkige manipulatie; volgens haar ontbreken betrouwbare data over zowel zelfmoordcijfers als detransitie. Chloe wijst erop dat detransitie binnen de zorgsystemen nauwelijks wordt erkend: er zijn geen standaarden voor zorg en zelfs geen declaratiecodes. Zij hoorde recente cijfers waarin tot 30% van de patienten hun verzoek om hormonen of de markeringen in hun dossier weer wijzigt.
Lichamelijke gevolgen
Beiden beschrijven blijvende complicaties. Volgens Chloe is geen enkel onderdeel van de behandeling omkeerbaar; puberteitsremmers brachten haar als kind in een staat die op de overgang leek, met opvliegers, lusteloosheid en concentratieproblemen. Testosteron gaf haar urinewegklachten en onzekerheid over of ze ooit kinderen kan krijgen, en ze houdt nog steeds gewrichtspijn over. Laura noemt testosteron een van de schadelijkste middelen die ze gebruikte: het verlaagde blijvend haar stem, gaf gezichtsbeharing en leidde tot agressie en risicogedrag. Ze waarschuwt dat langdurig testosterongebruik bij vrouwen door atrofie tot een baarmoederverwijdering kan leiden.
Advies aan ouders
Aan ouders adviseren beiden om vroeg en op een bij de leeftijd passende manier met kinderen te praten, omdat zij hoe dan ook via school, leeftijdsgenoten of internet met deze ideeen in aanraking komen. Laura raadt aan kinderen zoveel mogelijk weg te houden van internet en een veilige, liefdevolle omgeving te scheppen waarin een kind vragen durft te stellen. Wanneer een kind worstelt, moet volgens hen de pijn erkend worden, maar de transgender-identiteit niet bevestigd. Hun slotboodschap aan twijfelende kinderen is dat er niets mis is met hoe je gemaakt bent en dat het oke is om mens te zijn, met alle gevoelens die daarbij horen, zonder daarvoor je lichaam te hoeven veranderen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.