Chloe Cole — het verhaal van haar transitie en detransitie (Center for Bioethics and Culture)
Chloe Cole deelt bij het Center for Bioethics and Culture Network haar volledige verhaal van transitie en detransitie.
Over Chloe Cole
In dit gesprek met het Center for Bioethics and Culture Network vertelt Chloe Cole haar persoonlijke verhaal van transitie en detransitie. Ze schetst hoe ze als jong meisje haar weg zocht, hoe een medisch traject in gang werd gezet en hoe ze uiteindelijk tot de conclusie kwam dat dit een vergissing was. De interviewer geeft aan dat Chloe's verhaal in de media vaak wordt teruggebracht tot losse fragmenten en wil daarom het volledige relaas horen, in haar eigen woorden.
Begin op jonge leeftijd
Chloe vertelt dat ze als kind eerder vrouwelijk was, met enkele tomboy-trekjes. Rond haar negende kwam ze in de puberteit en vanaf haar elfde begon ze sociale media te gebruiken, met grotendeels onbeperkte toegang en weinig toezicht. Op Instagram kwam ze veel content tegen van trans-identificerende tieners en zag ze berichten waarin de vrouwelijke ervaring werd afgewaardeerd. Ze beschrijft zichzelf als een sociaal wat onhandig kind dat moeilijk aansluiting vond bij leeftijdgenootjes. Het gevoel van gemeenschap dat ze online zag, sprak haar aan. Rond haar twaalfde veranderde ze geleidelijk haar uiterlijk en kwam ze via een brief uit bij haar ouders met de vraag haar als zoon te zien.
Het medische traject
Haar ouders, die niet goed wisten hoe te reageren, brachten haar naar een therapeut. Volgens Chloe volgde daarop vooral bevestiging, zonder grondig onderzoek naar de achterliggende redenen. Ze kreeg de diagnose genderdysforie. Rond haar dertiende ging ze ongeveer een jaar tot anderhalf jaar op puberteitsremmers (Lupron) en daarna ongeveer drie jaar op testosteron, dat ze via injecties kreeg. Ze noemt veranderingen zoals een lagere stem, meer energie en later meer spier- en gezichtsbeharing, naast blijvende effecten op haar botstructuur. Rond haar vijftiende vroeg ze om een borstamputatie ("top surgery"). Ze had twee jaar lang gebonden, wat volgens haar haar ribben blijvend heeft vervormd. Het traject naar de operatie verliep volgens haar snel en zonder uitgebreide psychologische beoordeling.
Spijt en detransitie
Chloe beschrijft dat haar ouders mede onder druk waren gezet met de boodschap dat niet-bevestigen tot suïcidaliteit zou kunnen leiden. Kort na de operatie ontstonden gevoelens van verdriet die ze toen nog niet kon plaatsen. Tijdens een psychologieles over de Harlow-experimenten met resusapen, waarbij borstvoeding en de band tussen moeder en kind centraal stonden, realiseerde ze zich wat haar keuzes betekenden voor haar toekomst als moeder. Ze stopte met testosteron en begon zich weer vrouwelijker te kleden. Door de aard van de operatie zal ze geen borstvoeding kunnen geven. Toen ze haar spijt online uitte, kreeg ze veel weerstand, maar het contact met anderen in dezelfde situatie hielp haar. Inmiddels deelt ze haar verhaal publiekelijk en getuigt ze over wetgeving. Haar advies aan ouders: houd kinderen lang van sociale media en luister; haar advies aan jongeren: blijf niet in een bubbel die je alleen maar bevestigt, maar luister ook naar wat je misschien niet wilt horen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.