Toen ze eindelijk besefte dat ze niet trans was — Clementine Breen
Clementine Breen beschrijft het moment waarop ze besefte dat ze niet werkelijk transgender was en hoe ze terugkijkt op de jaren van transitie die daaraan voorafgingen. Ze deelt hoe haar identiteitscrisis werd aangewakkerd door online gemeenschappen en een zorgsysteem dat haar bevestigde in plaats van begeleidde, en hoe ze haar leven nu opnieuw opbouwt.
Over Clementine Breen
In dit Engelstalige interview vertelt Clementine Breen over haar transitie en de weg terug. Ze begon op jonge leeftijd, kreeg testosteron toen ze vijftien was en onderging een borstoperatie nog voordat ze volwassen was. In het gesprek loopt ze chronologisch door haar ervaringen heen: de jaren waarin ze zichzelf als transgender identificeerde, het uitblijven van de verwachte verlichting na medische ingrepen, en het latere besef dat haar problemen een andere oorsprong hadden. Pas op volwassen leeftijd, tijdens haar studie, kwam ze tot de slotsom dat er voor haar geen reden meer was om zich als man te presenteren.
Ingrepen zonder verlichting
Breen beschrijft dat de medische stappen haar ongemak niet wegnamen. Na de borstoperatie was het ervaren probleem weliswaar verdwenen, maar het gevoel van onbehagen over haar lichaam bleef. Achteraf concludeerde ze dat de ingreep niet nodig was geweest. Ook de hormoonbehandeling bracht geen oplossing: toen haar uiterlijk eenmaal mannelijker was geworden en ze zich nog steeds niet beter voelde, hadden de behandelaars geen antwoord meer voor haar. In die periode raakte ze, naar eigen zeggen, in een fase waarin ze niet wist hoe verder en waarin haar klachten alleen maar verergerden.
Bevestigen versus de oorzaak aanpakken
Een keerpunt was de overstap naar een andere therapeut. De eerdere gendertherapie noemt ze oppervlakkig: die bevestigde voortdurend dat ze intrinsiek mannelijk zou zijn, terwijl dat naar haar gevoel geen onderliggende problemen oploste maar er eerder bij maakte. Nadat ze haar ouders deelgenoot maakte van eerder seksueel trauma, hielpen zij haar een nieuwe behandelaar te vinden. Deze psycholoog, gericht op gedragsmatige therapie zoals DBT en CBT, sprak nauwelijks over gender en richtte zich op haar jeugdtrauma. Via onder meer imaginaire exposure kwam ze tot het inzicht dat ze veel zelfhaat en pijnlijke ervaringen had gekoppeld aan het vrouw-zijn zelf. Haar depressie en angst namen af, ook nadat ze stopte met testosteron en met de eerder voorgeschreven medicatie.
Een leven opbouwen los van gender
In plaats van haar mentale problemen centraal te stellen, ging Breen zich richten op wat ze zelf van haar leven wilde maken. Ze ontdekte waar haar passie lag — onder meer theater en literatuur — en dat gaf haar richting en motivatie, ook om te gaan studeren. Tijdens die periode kwam gender nauwelijks ter sprake. Pas toen ze in haar studietijd een leven had opgebouwd dat losstond van haar gender en ze met haar eigen problemen in het reine was gekomen, besloot ze de transitie terug te draaien. Ze benoemt zelf dat dit een ingewikkeld inzicht was dat veel ontrafeling vergde.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.