Daisy Strongin deel twee — Allie Beth Stuckey
In dit vervolgsgesprek bij Allie Beth Stuckey verdiept Daisy Strongin haar verhaal over detransitie. Ze bespreekt wat haar motiveerde om te
Over Daisy Strongin en Allie Beth Stuckey
In dit tweede gesprek bij de podcast Relatable van Allie Beth Stuckey vertelt detransitioner Daisy Strongin het vervolg van haar verhaal. In het eerste deel beschreef ze hoe ze dacht een man te zijn en daarna begon te detransitioneren. Hier gaat ze dieper in op de periode waarin haar twijfel omsloeg in spijt, en op de geloofsweg die daarmee verweven raakte. Strongin transitioneerde ongeveer vijf jaar lang, leefde onder de naam Oliver en werd door anderen als man gezien.
Van euforie naar spijt
Strongin vertelt dat ze na haar borstamputatie in 2018 eerst weken lang euforisch was. Het voelde als controle over hoe de wereld haar zag, en ze zei tegen zichzelf hier nooit spijt van te krijgen. Toch begon vanaf begin 2019 een ander gevoel te knagen: ze was uitgeput door het voortdurend nadenken over gender en voelde zich nog steeds onvolledig. Ze beschrijft dat ze zich, ondanks testosteron en het feit dat ze als man passeerde, nog altijd slank en vrouwelijk vond ogen. Bottom surgery overwoog ze nooit, mede vanwege de risico's en omdat ze dat deel van haar lichaam niet wilde veranderen.
Op haar eenentwintigste begon ze meer aan een gezin te denken. Daten met mannen voelde ongemakkelijk, en ze vreesde dat ze haar lichaam onomkeerbaar had beschadigd. Ze had zichzelf ooit voorgehouden "death before detransition", een motto dat ze achteraf ongezond noemt. De angstige gedachte of ze dit allemaal wel nodig had gehad, probeerde ze aanvankelijk te onderdrukken.
Het keerpunt en de geloofsweg
Tijdens de pandemie in 2020 werd haar twijfel echte spijt. Op 14 mei 2020 weigerde ze haar wekelijkse testosteroninjectie; ze noemt dat de start van haar detransitie. Daarvoor was ze acht jaar atheïst geweest, maar rond haar negentiende kwam de vraag naar God terug, mede doordat ze naar Jordan Peterson luisterde. Ze bezocht verschillende kerken zonder zich te binden, omdat ze het trans-zijn en het christelijk geloof niet kon verenigen.
In quarantaine begon ze in een kast, weg van haar telefoon, de Bijbel te lezen en te bidden. Ze beschrijft een gevoel van overweldigende vrede en dat de evangeliën voor haar gingen "fonkelen". Rond die tijd ontmoette ze ook haar latere echtgenoot. Haar weg verliep niet rechtlijnig: ze viel weer af van het geloof, worstelde met twijfel en legalisme, en zocht na haar huwelijk en zwangerschap opnieuw een kerk. Via een episcopale gemeente kwam ze uiteindelijk bij de Katholieke Kerk uit. Strongin, haar man en hun zoon werden gedoopt; ze verwachtte een dochter.
Waarom ze haar verhaal deelt
Strongin zegt haar verhaal te delen omdat ze wil dat mensen die spijt voelen van hun transitie niet wanhopen. Ze benoemt de zwaarte van het leven als vrouw zonder borsten en het niet kunnen voeden van haar kinderen, maar wil laten zien dat er leven is na detransitie. Stuckey, die zichzelf als gereformeerd protestant omschrijft, benoemt dat er theologische verschillen tussen hen bestaan, maar dankt Strongin voor het delen van haar verhaal.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.