Stairway to Selfhood: leven na detransitie met Elle Palmer — Benjamin Boyce
Benjamin Boyce interviewt Elle Palmer over haar leven na detransitie, inclusief kindheitstrauma, verlating en angst die bijdroegen aan haar trans-identiteit. Een indringend gesprek over herstel en zelfacceptatie na onomkeerbare medische ingrepen. Palmer deelt hoe ze stap voor stap heeft leren leven met de gevolgen van haar transitie en hoe ze haar identiteit opnieuw heeft opgebouwd.
Over Elle Palmer en Benjamin Boyce
In deze aflevering van zijn gespreksprogramma spreekt Benjamin Boyce met Elle Palmer, een vrouw die zichzelf in haar tienerjaren als transman ging zien en daarna detransitioneerde. Palmer begon begin 2020 over haar detransitie te vertellen op YouTube en behoorde daarmee tot de eerste stemmen die dit onderwerp publiek bespraken. Haar eerste video, oorspronkelijk bedoeld voor een detransitie-forum op Reddit, ging binnen een week viraal. Het gesprek vindt plaats enkele jaren later, op een moment dat Palmer meer afstand heeft tot haar ervaring en die rustiger kan duiden.
Een jeugd online en de weg naar transitie
Palmer beschrijft een jeugd die zich grotendeels online afspeelde. Ze ging een periode niet naar school, had weinig vrienden in het echte leven en bracht veel tijd door op platforms als Reddit en Twitch, waar ze soms uren achtereen gamede en streamde. Al jong kwam ze in contact met oudere mannen die via games en chats toenadering zochten; een bijzonder nare ervaring met seksueel getinte berichten op haar veertiende noemt ze een duwtje in de richting van het gevoel niet langer vrouw te willen zijn. Daarnaast kampte ze al met depressie, angst en een eetstoornis. Ze koppelt het feit dat anderen haar online steeds als meisje zagen — en daarop reageerden — aan haar verlangen om vooral haar stem te veranderen, zodat ze niet meer als meisje herkend zou worden.
Testosteron, controle en de rol van een persona
Op haar zestiende begon Palmer met testosteron, na gesprekken met zorgverleners die volgens haar vooral oppervlakkig op de lichamelijke veranderingen ingingen en weinig oog hadden voor de onderliggende problemen. Eén therapeut probeerde dieper te kijken, maar Palmer hield die gesprekken destijds zelf af. Ze ervoer de transitie als een vorm van controle op een moment dat veel in haar leven oncontroleerbaar voelde. De identiteit als transman, die ze "Luke" noemde, functioneerde als een soort beschermend pak waarmee ze opnieuw naar school durfde, zelfverzekerder werd en in het openbaar durfde te spreken. Toen ze uiteindelijk vlekkeloos als man overkwam, voelde ze zich echter geïsoleerd en besefte ze dat ze geen man was.
Detransitie, herstel en blijvende gevolgen
Palmer detransitioneerde een week nadat ze voor het eerst bij haar ouders weg was, na bijna drie jaar testosteron. Ze vertelt dat ze lang dacht dat ze zich beter voelde op testosteron, maar inziet dat de stabiliteit van die periode meer met school en sociale contacten te maken had dan met het hormoon. Het volwassen worden noemt ze een eigen soort puberteit. Tegelijk worstelt ze nog dagelijks met de gedachte zichzelf onomkeerbaar veranderd te hebben; sommige dagen huilt ze urenlang. Steun vindt ze in natuur, in het zoeken naar paddenstoelen en in stemtherapie, waarbij ze leert wat haar stem kan. Ze pleit ervoor om kinderen niet te laten transitioneren en uit de wens voor meer formele steungroepen en hulpbronnen voor detransitioners, zodat anderen niet op hetzelfde punt belanden.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.