Richtlijnen endocrinologievereniging voor genderdysforie: problemen en oplossingen
Analyse van de richtlijnen van de Endocrine Society voor genderdysforie met kritiek vanuit Do No Harm.
Over deze webinar
Deze webinar van Fair en Medicine brengt twee sprekers samen die verbonden zijn aan de organisatie Do No Harm. Dr. Roy is endocrinoloog, verbonden aan de McGill University in Montreal, waar hij als assistent-hoogleraar geneeskunde lesgeeft. Ian Kingsbury is sociaal wetenschapper en onderzoeksdirecteur bij Do No Harm. Het gesprek, geleid door Dr. Kerry, gaat over de richtlijnen van de Endocrine Society voor genderdysforie en de zorgen die de sprekers daarbij hebben. De Endocrine Society wordt beschreven als een grote organisatie van endocrinologen, voornamelijk Amerikaans maar met leden wereldwijd, wier richtlijnen vaak worden aangehaald, ook in rechtszaken over de transitie van kinderen.
Kritiek op de richtlijnen voor kinderen
Roy legt uit dat genderdysforie wordt omschreven als een gevoel van onbehagen door een mismatch tussen de biologische sekse en de genderidentiteit. Bij kinderen voor de puberteit raden de richtlijnen geen cross-sekse hormonen aan, maar wel het stilleggen van het puberteitsproces met een puberteitsremmer (in de video genoemd: Lupron, een lhrh-analoog). De sprekers wijzen erop dat hiermee testosteron en oestrogeen worden geblokkeerd, hormonen met veel effecten in het lichaam, gedurende lange periodes. Zij stellen dat het bewijs voor puberteitsremmers zwak is en dat de richtlijnen, die volgens hen uit 2017 dateren en sindsdien niet wezenlijk zijn herzien, opnieuw beoordeeld zouden moeten worden. Ze noemen ook dat diagnoses volgens de richtlijn door een multidisciplinair team met expertise in geestelijke gezondheid zouden moeten gebeuren, terwijl dat in de praktijk lang niet altijd het geval is.
Europa en de oproep tot herziening
Ian beschrijft dat Do No Harm met een stand aanwezig was op een bijeenkomst van de Endocrine Society in Chicago en daar pleitte voor een geactualiseerde systematische review. Hij wijst erop dat verschillende Europese landen, waaronder Zweden, het Verenigd Koninkrijk en Finland, de evidentie opnieuw hebben bekeken en tot meer voorzichtigheid concluderen; in Zweden zou men hebben gesteld dat bij puberteitsremmers de risico's de mogelijke baten overstijgen. Deze landen verbieden puberteitsremmers niet volledig, maar beperken het gebruik tot klinisch onderzoek en uitzonderlijke gevallen. Volgens de sprekers maakt dit de VS tot een uitschieter. Ze noemen dat hun gesprekken vaak openhartig waren met Europese artsen, terwijl Amerikaanse artsen vaak alleen privé hun zorgen durfden uiten uit angst voor professionele gevolgen.
Bewijs, detransitie en de juridische context
De sprekers uiten kritiek op de manier waarop sommige studies worden uitgevoerd: korte follow-up, veel deelnemers die uit beeld verdwijnen, en het ontbreken van controlegroepen of een langlopend register. Roy pleit voor longitudinale studies die deze kinderen langdurig volgen en vergelijken met leeftijdsgenoten. Ze bespreken ook detransitie en noemen Chloe Cole, die op de bijeenkomst aanwezig was en haar verhaal deelde. De zin "een levende zoon of een dode dochter" wordt aangehaald als voorbeeld van een uitspraak die ouders bang maakt, terwijl volgens de sprekers het verband tussen deze zorg en suïcide niet duidelijk is. Tot slot bespreken ze hoe richtlijnen in rechtszaken soms als vaststaand worden behandeld, terwijl rechters geen artsen zijn, en hoe een brief van 21 internationale experts het beeld van een vermeende consensus heeft veranderd.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.