Dr. Erica Anderson over transgenderkinderen, puberteit en de risico's van ingrijpen
Dr. Erica Anderson is zelf transgender en jarenlang betrokken geweest bij de WPATH-richtlijnen. In dit interview deelt ze haar groeiende zorgen over de
Over Dr. Erica Anderson
Dr. Erica Anderson is klinisch psycholoog met decennia ervaring in kind- en jeugdpsychologie en in de zorg voor mensen die hun gender bevragen. Ze werkte onder meer bij de gendercliniek van de Universiteit van Californië in San Francisco, waar ze gezinnen en jongeren begeleidde, van jonge kinderen tot jongvolwassenen. Ze is zelf transgender en transitioneerde op latere leeftijd, nadat ze als vader twee kinderen had grootgebracht. Anderson was eerder voorzitter van USPATH en bestuurslid van WPATH, maar stapte naar eigen zeggen uit onvrede op. In dit gesprek met de Noorse psycholoog Silia Shevik deelt ze haar zorgen over de medische behandeling van genderzoekende kinderen.
Een veranderde groep jongeren
Anderson beschrijft hoe de populatie die zich bij genderklinieken meldt is verschoven. Waar vroeger vooral jonge jongens een vrouwelijke genderidentiteit uitten, ziet zij nu veel meer tieners en meisjes. Volgens haar is de puberteit voor meisjes vaak zwaarder dan voor jongens door ingrijpende lichamelijke veranderingen. Tegelijk wijst ze op de invloed van sociale media en zogenoemde online influencers, die jongeren volgens haar soms aansporen ouders te wantrouwen. Ze noemt voorbeelden van jongeren die hun voorgeschiedenis aanpassen om toegang tot hormonen te krijgen, iets wat zij in de Verenigde Staten "coaching" hoort noemen. Ze benadrukt dat tieners gevoeliger zijn voor invloed van leeftijdsgenoten, mede door de ontwikkeling van het brein in die fase.
Voorzichtigheid rond puberteitsremmers
Anderson pleit al jaren voor terughoudendheid bij medische ingrepen voor jongeren. Puberteitsremmers stoppen de aanmaak van geslachtshormonen, en volgens haar is er weinig langetermijnonderzoek naar de gevolgen, ook voor cognitieve en emotionele ontwikkeling en botgezondheid. Ze verwijst naar systematische literatuuroverzichten in Finland, Zweden en het Verenigd Koninkrijk (de Cass Review), die de wetenschappelijke onderbouwing als zwak beoordeelden. Ze waarschuwt dat veel kinderen die met puberteitsremmers beginnen, doorgaan naar cross-sekse hormonen, en uit de zorg dat sommige jongeren mogelijk homo of lesbisch zijn en hun gevoelens nog niet kennen omdat ze de puberteit niet hebben doorgemaakt. Ook bespreekt ze gevolgen voor seksuele beleving na vroege medische ingrepen.
Kritiek op WPATH en politiek
Anderson uit kritiek op WPATH. Volgens haar zijn er interne communicaties naar buiten gekomen die wijzen op gevoeligheid voor politieke invloed bij het opstellen van de SOC8-richtlijnen, en werd een door Johns Hopkins uitgevoerd literatuuroverzicht niet gebruikt. Naar eigen zeggen nam ze ontslag omdat ze vond dat de organisatie transparanter moest zijn. Ze verdedigt de Cass Review tegen verwijten dat transstemmen genegeerd zouden zijn. Tegelijk verzet ze zich tegen volledige verboden op genderzorg voor minderjarigen in delen van de VS, en stelt dat de beslissing bij gezinnen en zorgverleners hoort te liggen, niet bij wetgevers. Ze pleit voor het zorgvuldig in kaart brengen van wie een jongere is en wat die nodig heeft.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.