Heb ik spijt van mijn transitie? — FTM detransitioner vertelt
In deze persoonlijke video vertelt een voormalige FTM-transitionist over de weg die leidde tot haar beslissing om te detransitioneren. Ze bespreekt de sociale, psychologische en medische factoren die haar transitie stuurden en de spijt die daarna volgde. Haar verhaal illustreert hoe online gemeenschappen en snelle medische bevestiging jongeren op een pad kunnen zetten dat ze later betreuren.
Over de spreker
In deze persoonlijke video deelt een FTM-detransitioner haar ervaring met de vraag die ze vaak krijgt: heeft ze spijt van haar transitie? Ze kwam op haar twintigste uit als transgender, begon ongeveer een half jaar later met testosteron en onderging een jaar daarna een mastectomie. Ten tijde van de opname was ze een maand gestopt met testosteron. Ze vertelt openhartig dat het antwoord op de spijt-vraag voor iedereen anders is, en dat haar eigen situatie sterk werd beïnvloed door de omstandigheden waarin haar transitie plaatsvond.
Leeftijd en onomkeerbare keuzes
Een belangrijk thema is voor haar de leeftijd waarop ze transitioneerde. Ze begon na de puberteit en ziet dat als een factor waardoor ze nu geen spijt voelt. Ze benadrukt dat ze jongeren niet de mogelijkheid wil ontzeggen om beslissingen te nemen, maar wijst erop dat delen van het brein die betrokken zijn bij het inschatten van gevolgen zich pas in de loop van de puberteit volledig ontwikkelen. Ze illustreert dit met een herinnering aan een vriendin uit haar tienertijd die zonder de gevolgen te overzien handelde. Zelf hield ze er destijds rekening mee dat ze misschien niet trans zou blijken, en nam ze bewust het risico dat sommige veranderingen onomkeerbaar zouden zijn. Achteraf is ze vooral opgelucht dat ze nooit een hysterectomie onderging, waardoor haar lichaam zelf oestrogeen kan blijven aanmaken en ze niet levenslang van hormonen afhankelijk is.
Spijt, mastectomie en de prijs van de transitie
Ze zegt geen spijt te hebben van haar transitie, omdat die haar bij haar huidige leven en mindset heeft gebracht: ze noemt haar partner, een studie en publicaties rond het onderwerp transitie. Over de mastectomie is ze positief, omdat ze een moeilijke relatie met haar borsten had, al beschrijft ze de operatie tegelijk als een soort kortere weg: de onderliggende redenen voor haar gevoelens zijn er nog steeds. Wat ze wel als verlies ervaart, is haar zangstem. Voor de transitie zong ze in een koor en kon ze hoog zingen; door de testosteron is haar stembereik blijvend verlaagd, iets wat ze mist. Toch ziet ze dit als een relatief kleine prijs.
Detransitie en zorg om anderen
Hoewel ze zelf geen spijt voelt, benadrukt ze dat spijt een ernstig onderwerp is. Ze heeft gehoord van detransitioners die zich zeer slecht voelen, van suïcidale gedachten en van zelfdoding. Volgens haar geven detransitioners zichzelf vaak de schuld, terwijl ze vindt dat de spijt hun niet kwalijk te nemen valt. Ze ziet de oorzaak eerder in een mix van maatschappelijke factoren en omstandigheden. Over haar eigen toekomst vertelt ze dat ze verwacht weer als vrouw gezien te worden, mede door haar lichaamsbouw, en dat mensen haar zelfs voor het stoppen met testosteron al begonnen te misgenderen. Dat brengt nieuwe uitdagingen met zich mee, maar ze ziet ook positieve kanten, zoals het zich weer welkom voelen in vrouwenruimtes.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.