Hannah Barnes over Tavistock bij LSE — Time to Think
Op dit evenement aan de London School of Economics bespreekt Hannah Barnes haar boek Time to Think en de bevindingen van haar jarenlange onderzoek naar de
Over Hannah Barnes en haar boek
In dit gesprek aan de London School of Economics bespreekt journaliste Hannah Barnes haar boek Time to Think met professor Lucinda Platt, hoogleraar sociaal beleid en sociologie. Barnes werkte als onderzoeksjournaliste voor het BBC-programma Newsnight en leidde de berichtgeving over de zorg voor jongeren met gendervragen. Zij vertelt dat ze het onderwerp rond 2017 voor het eerst tegenkwam en in 2019 op het spoor kwam van het rapport van dr. David Bell, waarin tien medewerkers van de Gender Identity Development Service (GIDS) van de Tavistock-kliniek hun zorgen uitten. Barnes benadrukt dat het boek niet ideologisch is, maar gebaseerd op interviews met clinici, voormalige patiënten en betrokkenen. Ze sprak ongeveer zestig clinici aan die over een periode van 25 tot 30 jaar bij GIDS hadden gewerkt.
Puberteitsremmers en de zwakke bewijsbasis
De titel Time to Think verwijst naar het idee dat puberteitsremmers jongeren ademruimte zouden geven om hun gevoelens te verkennen. Barnes legt uit dat dit altijd een hypothese is gebleven die nooit met data werd onderbouwd. Het Nederlandse team dat deze aanpak ontwikkelde, zag dat vrijwel alle jongeren die aan de remmer begonnen, doorgingen naar cross-sekse hormonen. Bij GIDS ging in een bepaalde studie 98 procent door. Sommige clinici stellen dat dit komt door zorgvuldige selectie, maar anderen erkennen dat de beoordelingen niet altijd grondig waren. Barnes wijst erop dat er nooit een controlegroep is geweest en geen langetermijnopvolging. Toen GIDS in 2014 het vroeg blokkeren van de puberteit als standaardpraktijk invoerde, waren de deelnemers aan hun eigen studie net pas geworven en was er nog geen betekenisvolle data. NICE en systematische reviews in onder meer Zweden en Finland vonden de bewijsbasis gebrekkig.
Veranderende doelgroep, seksualiteit en homofobie
Barnes beschrijft hoe de samenstelling van de patiëntengroep sterk veranderde: van een kleine groep naar grote aantallen, met een meerderheid meisjes en jongeren die pas na het begin van de puberteit genderspanning ervoeren. Verklaringen variëren van grotere maatschappelijke acceptatie tot invloed van leeftijdsgenoten. Clinici signaleerden dat veel meisjes worstelden met hun seksualiteit; in beperkte GIDS-data was rond 90 procent van de meisjes op het gelijke geslacht gericht of biseksueel. Barnes vertelt dat clinici dagelijks homofobie meemaakten, niet van het personeel maar vanuit families en soms de jongeren zelf. Ook het onderwerp consent en vruchtbaarheid kwam aan bod: tot 2019 waren er geen vastgelegde toestemmingsprocessen, en er waren twijfels of jongeren de gevolgen voor hun vruchtbaarheid echt konden overzien.
Bestuurlijk falen en de toekomst van de zorg
Volgens Barnes ontbrak het toezicht vanuit NHS England jarenlang, niet door een complot maar omdat de dienst niet op de radar stond en er angst was voor beschuldigingen van transfobie. GIDS kon basale data niet aan de rechter leveren, en de onderfinanciering van de bredere jeugd-ggz (CAMHS) speelde een grote rol. In de vraagronde gingen aanwezigen in op detransitioners, mogelijke rechtszaken en de rol van organisaties als Mermaids en Gendered Intelligence. Enkele bezoekers, waaronder een trans persoon, bekritiseerden het ontbreken van transstemmen op het podium; Barnes antwoordde dat het een boeklancering betrof en dat betere zorg voor iedereen geen aanval op trans mensen is. Ze sluit af met de stand van zaken in 2023: GIDS sluit, maar wordt vertraagd vervangen door nieuwe regionale hubs, terwijl duizenden jongeren op de wachtlijst staan.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.