Identity Crisis — De detransitioner die door de rechtbank in de steek werd gelaten

Over Kayla Lovdahl

Deze documentaire van Independent Women volgt Kayla Lovdahl, ook bekend als Layla Jane. Ze vertelt hoe ze als kind worstelde met haar mentale gezondheid en al vanaf jonge leeftijd suicidale gedachten had, die ze deels in verband brengt met jeugdtrauma en met een toen nog niet vastgestelde autisme. Toen ze rond haar elfde door de puberteit ging, die vroeger begon dan bij leeftijdsgenoten, werd ze gepest en trok ze zich terug. Met onbeperkte internettoegang kwam ze via Instagram en Tumblr in aanraking met content over genderidentiteit, wat volgens haar het idee plantte dat transitie een uitweg kon zijn uit het vrouw-zijn dat haar angst aanjoeg.

Diagnose en medische transitie

Kayla vertelt dat ze ongemak rond de puberteit, zoals het krijgen van borsten en menstruatie, achteraf gezien verkeerd interpreteerde als genderdysforie. Haar toenmalige therapeut deed naar eigen zeggen geen verkennende vragen naar onderliggende oorzaken en stelde de diagnose genderdysforie, waarna verwijzingen naar specialisten volgden. Een specialist bevestigde de diagnose, maar achtte haar te ver in de puberteit voor blokkers en probeerde de menstruatie met de pil te onderdrukken, wat haar misselijk maakte. Ze beschrijft dat ze in november 2016 Lupron voorgeschreven kreeg en in juni 2017 met testosteron begon. Op 22 september 2017 onderging ze een dubbele mastectomie, in haar woorden vergoelijkend aangeduid als "top surgery". Haar ouders volgden vooral de artsen; haar therapeut zou hen het dilemma van "een levende zoon of een dode dochter" hebben voorgehouden.

Detransitie en gevolgen

Rond haar zeventiende, toen ze besefte dat ze toch zou blijven leven, kwam ze tot de conclusie dat deze weg niet bij haar paste. Via de detrans-subreddit ontdekte ze dat ze niet de enige was, en ze bouwde de testosteron zelf geleidelijk af. Ze beschrijft blijvende gevolgen die haar volgens haar niet vooraf waren verteld: leverschade, zenuwpijn, genitale atrofie, urineklachten, een veranderde stem en achtergebleven kliermweefsel. Ook wijst ze op fouten in haar medische dossier. Ze vertelt dat haar zorgverleners haar comorbiditeiten onvoldoende behandelden en dat depressie en angst werden afgedaan als iets dat met voortgaande transitie zou verdwijnen.

Rechtszaak en oproep

Kayla spande een zaak aan, maar haar arbiter verwierp die op grond van de verjaringstermijn: de klok zou volgens de uitspraak zijn gaan lopen vanaf de mastectomie, niet vanaf het moment dat zij de schade besefte. Dat verlies deed haar het vertrouwen in het rechtssysteem verliezen en bracht haar ertoe zich openlijk uit te spreken. Ze pleit voor het aanpassen van verjaringstermijnen bij wat zij als medisch misbruik beschouwt, voor meer kennis over de zorg voor detransitioners en voor billing codes en vergoeding van die zorg. Tot slot richt ze zich tot haar elfjarige zelf met de boodschap dat er niets mis met haar is en dat het moeilijke deel tijdelijk is.

Bronnen

• YouTube — Identity Crisis — De detransitioner die door de rechtbank in de steek werd gelaten