Identity Crisis: vader trotseert transgenderlobby om zijn zoon te beschermen
Een vader beschrijft hoe hij weigerde zijn zoon over te laten aan een agressief genderbevestigend systeem en wat hem dat kostte.
Over deze video
In deze video vertellen een vader en zijn zoon Simon samen hoe ze door een periode van transgenderidentificatie kwamen. Simon begon zich op zijn veertiende een meisje te voelen. Hij beschrijft een jeugd met veel sociale moeilijkheden, pesterijen waardoor hij meermaals gehavend thuiskwam, en gevoelens van angst en depressie. Pas later werd duidelijk dat hij autistisch is. Toen hij zich slecht voelde, ging hij online op zoek naar antwoorden, en al die symptomen leidden hem volgens hem steeds naar dezelfde uitkomst: trans zijn.
Bevestiging zonder tegengeluid
Simon kwam bij een therapeut van Boston Children's terecht nadat hij naar eigen zeggen een mentale instorting had. Toen hij vertelde dat hij dacht trans te zijn, werd hij meteen bevestigd en doorverwezen naar de genderkliniek. Hij vertelt dat er in gesprekken met zijn therapeut, zijn psychofarmacoloog en zijn kinderarts nooit over mogelijke negatieve effecten van hormonen werd gesproken: alleen bevestiging en aansporing richting medische stappen. Volgens de vader stopten artsen met aandacht voor de onderliggende angst en depressie zodra het woord "trans" viel. Hij beschrijft hoe de kinderarts in het bijzijn van Simon de vraag stelde of hij liever een levende dochter dan een dode zoon wilde, wat de vader een vorm van emotionele chantage noemt.
Een vader die een grens trok
De vader weigerde Simon naar de genderkliniek te brengen. Hij vertelt dat hij studies las en met andere ouders sprak, en zo stuitte op wat hij rapid onset gender dysphoria noemt: een plotselinge ontwikkeling in de loop van maanden. Simon was nooit een opvallend vrouwelijke jongen geweest, maar wel onzeker, angstig en wat onhandig. De vader bleef volhouden dat jongens niet allemaal hetzelfde hoeven te zijn, en verwees naar voorbeelden als David Bowie om te laten zien dat je op heel verschillende manieren een man kunt zijn. Hij was zich er ook van bewust dat in sommige staten kinderen bij niet-bevestigende ouders waren weggehaald, waardoor hij voorzichtig moest manoeuvreren. De relatie met zijn zoon raakte zwaar beschadigd, en Simon zegt dat hij zijn vader er jarenlang om haatte.
Desistance en verzoening
Simon ging nooit naar de genderkliniek omdat zijn vader het niet toestond, en achteraf noemt hij zichzelf daar gelukkig mee. Hij denkt dat hij er niet zou zijn geweest zoals hij nu is als zijn vader neutraal of bevestigend was geweest. Volgens hem stimuleerde de bevestigende omgeving van leeftijdsgenoten en volwassenen juist de breuk met zijn vader, door te suggereren dat een niet-bevestigende ouder niet echt van je houdt. Het loslaten van zijn transgenderidentiteit beschrijft hij als een proces van meerdere stappen, met veel gesprekken en lange wandelingen samen. De vader noemt deze periode een van de zwaarste van zijn leven. Hij roept andere ouders op om op hun eigen verstand en zintuigen te vertrouwen, en sluit af met de boodschap aan andere ouders om alles te doen wat zij denken te kunnen doen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.