Beschadigt genderideologie kinderen? — James Esses
James Esses, die zijn therapeutenopleiding verloor door zijn kritiek op genderideologie, bespreekt de gevaren van het affirmatieve model voor kinderen.
Over James Esses
James Esses werkte aanvankelijk bij de civil service rond recht en justitie en deed vrijwilligerswerk bij Childline, de hulplijn van de NSPCC. Daar besloot hij om te scholen tot psychotherapeut. Tijdens zijn opleiding kreeg hij steeds vaker met genderthema's te maken: kinderen die hem belden om te vertellen dat ze trans waren. Naar eigen zeggen raakte hij hierdoor bezorgd en sloot hij zich aan bij gelijkgezinde therapeuten in opleiding om binnen het vakgebied tegengas te geven. Dat leidde tot zijn verwijdering: hij werd van zijn masteropleiding gezet nadat hij een petitie tegen een verbod op conversietherapie had ingediend. Hij vertelt dat hij zonder hoorzitting per e-mail werd geroyeerd en jarenlang procedeerde; de zaak werd volgens hem geschikt met een excuus. In dit gesprek bespreekt hij waarom hij genderideologie als schadelijk voor kinderen beschouwt.
Genderdysforie en het affirmatieve model
Esses ziet genderdysforie als een mentale aandoening en geen identiteit of keuze. Net als bij andere klachten zou de behandeling volgens hem moeten bestaan uit exploratie in plaats van het bevestigen van wat hij een waan noemt. Hij verwijst naar de eerdere praktijk in de Tavistock-kliniek, waar kinderen puberteitsremmers en cross-sekse hormonen kregen en op wachtlijsten voor operaties werden geplaatst. Daartegenover stelt hij de benadering van de onafhankelijk ingestelde Cass Review en het traditionele "watchful waiting": bij de meeste kinderen met genderdysforie zouden de gevoelens met tijd en exploratieve therapie vanzelf afnemen. In zijn eigen praktijk werkt hij met tieners van 13 tot 15 jaar en richt hij zich erop dat zij zichzelf meer kunnen accepteren. Hij benadrukt dat hij geen druk uitoefent en alleen werkt met cliënten die met hem willen werken.
Medische ingrepen en wetgeving
Esses beschouwt transitie als een vorm van zelfbeschadiging en is kritisch op onomkeerbare medische ingrepen, ook bij volwassenen. Hij vertelt aan een paper te werken dat strafbaarstelling van geslachtsveranderende chirurgie voorstelt, en vergelijkt dit met het bestaande verbod op vrouwelijke genitale verminking. Hij wijst op de risico's van cross-sekse hormonen, zoals gezondheidsproblemen, en op het feit dat de overgrote meerderheid van kinderen die met puberteitsremmers begint, doorgaat naar cross-sekse hormonen. Volgens hem noemde de overheid de veiligheidsrisico's van puberteitsremmers onaanvaardbaar, terwijl er een klinische trial zou komen; hij zegt klaar te staan voor een juridische procedure daartegen. Ook bekritiseert hij de commerciële kant van private genderklinieken.
Onderwijs, cultuur en weerbaarheid
Het gesprek gaat ook over scholen, waar Esses indoctrinatie vreest, en over wat hij ziet als een trend onder jongeren om een identiteit of seksualiteit te kiezen. Hij noemt co-morbiditeit met autisme bij zijn tienercliënten en stelt dat sommige kinderen die zich trans noemen mogelijk gewoon homoseksueel zijn. Hij verbindt het thema aan bredere ontwikkelingen: toegang tot pornografie, sociale media en wat hij "coddling" noemt, het te veel beschermen van kinderen waardoor weerbaarheid uitblijft. Daarbij verwijst hij naar het boek "The Coddling of the American Mind" van Jonathan Haidt. Opvallend is zijn stelling dat starre stereotypen over mannelijkheid en vrouwelijkheid kinderen schaden: jongens en meisjes zouden zich onder druk gezet voelen door verwachtingen, terwijl zij volgens hem zichzelf zouden moeten kunnen zijn zonder hun sekse te veranderen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.