Jamie Reed — dacht kinderen te helpen maar vergiste zich
Jamie Reed werkte als casemanager in een genderkliniek voor kinderen en geloofde aanvankelijk dat ze kwetsbare jongeren hielp.
Over Jamie Reed
Jamie Reed is een Amerikaanse met een master in klinisch onderzoek die bijna vijf jaar werkte als casemanager in een pediatrisch transgendercentrum in Missouri. Het centrum opende in 2017 en sloot in 2024. Reed kwam zelf op haar veertiende uit als lesbienne, werkte daarvoor in de hiv-zorg en was naar eigen zeggen aanvankelijk een overtuigde aanhanger van het affirmatieve model. Ze geloofde dat WPATH een professionele organisatie was en ging ervan uit dat artsen met meer gezag dan zij precies wisten wat ze deden. In dit gesprek met Stella O'Malley en Mia Hughes vertelt ze hoe dat geloof langzaam afbrokkelde en waarom ze uiteindelijk klokkenluider werd.
Scheuren in het vertrouwen
Volgens Reed waren er vanaf het begin twijfels. Binnen een half jaar zag ze een debat tussen de twee codirecteuren: de adolescentenarts meende een psychische aandoening (genderdysforie met DSM-criteria) te behandelen, terwijl de endocrinoloog vond dat iemand die zegt trans te zijn ook zonder klinische diagnose recht had op behandeling. Reed kwam uit de hiv-zorg, waar je niet behandelt zonder vastgestelde diagnose, en was verbaasd dat de clinici het niet eens waren over wat ze behandelden. Ook de patiëntengroep veranderde sterk: waar ze begon met ongeveer vier nieuwe patiënten per maand, vooral jongere kinderen en relatief veel jongens, nam ze tegen het einde naar eigen zeggen zo'n 65 nieuwe patiënten per maand op, waarvan rond 80 procent meisjes tussen 15 en 17 jaar.
Ethiek, conflicten en schade
Reed beschrijft hoe het multidisciplinaire team verdeeld raakte. Zij en de verpleegkundig coördinator werden de "piepende wielen" genoemd; ze kreeg een verbeterplan met de opdracht de autoriteit van de artsen niet langer in twijfel te trekken. Ze stuurde herhaaldelijk e-mails over ethische dilemma's en vroeg een ethisch consult aan voor een patiënt met een puberteitsblokker-implantaat; de ethicus stelde uiteindelijk het hele centrum ter discussie. In een geval weigerde de endocrinoloog volgens Reed een implantaat te verwijderen, ook nadat de moeder daar dringend om vroeg. Ze noemt detransitioners die het team soms zelf ontdekte door dossiers te volgen, met een lost-to-follow-up van ongeveer 30 procent, en gevallen van ernstige schade. Reed wijst er ook op dat veel teams op overtuiging waren samengesteld.
Klokkenluiden en de prijs ervan
Reed legde een beëdigde verklaring van zo'n 23 pagina's neer bij de procureur-generaal van Missouri en publiceerde haar verhaal in 2023 bij The Free Press, waarna het breed werd opgepikt. Ze werd uit haar baan gedwongen en richtte een non-profit op, de LGB Courage Coalition. In het gesprek bespreekt ze ook de heftige reacties op een viraal gegaan optreden bij de Federal Trade Commission: een deel van de kijkers vindt dat zij in de gevangenis hoort. Reed erkent haar eigen medeplichtigheid en de morele schade die het werk haar bracht. Ze verwijst naar parallellen met de recovered-memory-beweging en de boeken van Mark Pendergrast en Carl Elliott, en pleit, geïnspireerd door Rachel Carsons Silent Spring, voor het principe dat ingrepen eerst bewezen veilig en effectief moeten zijn. Ze benadrukt dat ze rond dit ene thema met iedereen wil samenwerken, ongeacht politieke kleur, en dat verandering volgens haar lokaal moet beginnen, district voor district en staat voor staat.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.