Nieuw rapport artsen over langetermijngevolgen genderbehandelingen bij jongeren
Dit nieuwsitem bespreekt een medisch rapport over de langetermijngevolgen van genderbehandelingen bij adolescenten, waaronder hormoontherapie en chirurgie. De bevindingen zijn zorgwekkend: blijvende vruchtbaarheidsproblemen, cardiovasculaire risico's en psychische complicaties worden regelmatig gerapporteerd. Artsen die bijdroegen aan het rapport roepen op tot meer terughoudendheid bij het aanbieden van onomkeerbare behandelingen aan jongeren.
Over Dr. Anderson en de American College of Pediatricians
In dit interview komt Dr. Janie Anderson, vicevoorzitter van de American College of Pediatricians, aan het woord over een nieuw standpunt van haar organisatie over de langetermijneffecten van puberteitsremmers en cross-sekse hormonen bij adolescenten met genderdysforie. Volgens haar werd voor dit standpunt meer dan zestig artikelen uit de wetenschappelijke literatuur geëvalueerd. De aanleiding is dat veel ouders van genderdysfore kinderen te horen krijgen dat zij moeten meegaan in medische en chirurgische ingrepen, omdat hun kind anders suïcide zou plegen. Volgens Dr. Anderson klopt dat beeld niet.
Geen aangetoond blijvend voordeel
Het rapport concludeert dat deze behandelingen geen blijvend voordeel opleverden voor adolescenten. Dr. Anderson stelt dat er geen bewijs is dat sociale affirmatie — zoals het gebruik van de gewenste voornaamwoorden of het toestaan van een andere haarstijl — noch medische ingrepen zoals puberteitsremmers en cross-sekse hormonen, noch chirurgische ingrepen de geestelijke gezondheid van de adolescent verbeteren. Zij wijst erop dat de enige langetermijnstudies eigenlijk bij volwassenen zijn uitgevoerd en uit Zweden komen, een volgens haar sterk affirmerende cultuur. In die studies lag het suïcidecijfer onder mensen die getransitioneerd waren juist opvallend hoger; in één studie werd een tot negentienvoudig hoger cijfer genoemd. Haar conclusie is dat kinderen en adolescenten niet geholpen worden door wat zij omschrijft als het bevestigen van een waanidee.
Internationale terughoudendheid
Het gesprek staat stil bij Zweden, dat als eerste land ter wereld in 1972 gendertransitie wettelijk mogelijk maakte en dat later terughoudender is geworden met deze zorg voor jongeren. Dr. Anderson noemt dat het niet alleen Zweden betreft, maar ook Denemarken, Finland, Groot-Brittannië, Frankrijk en meest recent Alberta in Canada. Deze landen kijken volgens haar naar het wetenschappelijke onderzoek en concluderen dat er geen bewijs is dat de behandeling helpt. Zij betreurt het dat de Verenigde Staten die lijn niet volgen en wijt dit aan wat zij een politieke agenda noemt, die volgens haar schadelijk is voor kinderen en adolescenten.
Onderliggende psychische problematiek
Tot slot gaat Dr. Anderson in op de samenhang tussen genderdysforie en andere problematiek. Zij stelt dat er een sterk verhoogd voorkomen is van genderdysforie bij adolescenten met een voorgeschiedenis van psychische problemen zoals depressie, angst of suïcidale gedachten, bij jongeren met autisme, en in het bijzonder bij wie nadelige jeugdervaringen heeft meegemaakt. Volgens haar zijn al deze categorieën te behandelen met psychische zorg, en daar zou volgens haar de aandacht naartoe moeten gaan. Het rapport roept medische professionals en ouders dan ook op om de onderliggende psychische problematiek, nadelige gebeurtenissen en gezinsproblemen aan te pakken die vaak aan genderdysforie voorafgaan.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.