Dr. Lisa Littman — ROGD retrospectief op The Bigger Picture Conference 2023

Over Dr. Lisa Littman

Op The Bigger Picture Conference 2023 blikt Dr. Lisa Littman terug op bijna vijf jaar onderzoek sinds de publicatie van haar artikel waarin zij ouders bevroeg. Ze opent met haar uitgangspunten: ze noemt zichzelf pro-LGBT en gericht op het welzijn van iedereen die genderdysforie ervaart, of zij nu desisteren, persisteren, transitioneren of detransitioneren. Volgens haar raakt dat grotere geheel vaak ondergesneeuwd in het debat, en om mensen te kunnen helpen is het stellen van onderzoeksvragen nodig, zeker bij verschijnselen die anders ogen dan eerder.

Wat is ROGD?

ROGD, rapid onset gender dysphoria, is een term die Littman bedacht voor een verschijnsel waarbij adolescenten of jongvolwassenen die in hun kindertijd geen voldoende tekenen van genderdysforie vertoonden, deze tekenen pas tijdens of na de puberteit gaan vertonen. Ze benadrukt dat dit controversieel is en dat er felle weerstand bestaat tegen het concept. Uit haar onderzoek uit 2018 kwamen drie hoofdhypotheses naar voren: dat dit late begin een nieuw ontwikkelingspad naar genderdysforie kan zijn; dat sociale invloeden zoals social contagion, social media en peer contagion kunnen bijdragen; en dat genderdysforie en transgender-identificatie voor sommigen een ongezonde coping kunnen zijn voor andere stressoren, zoals psychische aandoeningen, trauma of moeite met het accepteren van de eigen homoseksualiteit of biseksualiteit.

Het detransitie-onderzoek

Littman bespreekt vooral haar eerste detransitiestudie: een verkennend, anoniem onderzoek onder 100 deelnemers die medisch waren getransitioneerd en daarna medisch gedetransitioneerd. Ze werkte samen met twee mensen die zelf gedetransitioneerd waren, en wierf bewust in gemeenschappen met uiteenlopende opvattingen, zowel via de WPATH-lijst als via detrans-forums. De deelnemers waren 18 tot boven de 60 jaar, overwegend vrouwelijk en grotendeels uit de VS, met deelnemers uit het VK en Canada. Ongeveer de helft gaf aan dat de genderdysforie tijdens of na de puberteit begon, en ongeveer de helft had een psychiatrische diagnose vóór het ontstaan van de dysforie. De meest voorkomende transitiestap waren cross-sekse hormonen; bij detransitie was stoppen daarmee het meest genoemd. Bij de survey identificeerde 61% zich weer met het geboortegeslacht.

Sociale invloeden en spijt

Verschillende uitkomsten wezen op de rol van sociale invloeden. Meer dan een derde zei dat iemand hen had verteld dat hun ervaringen betekenden dat ze transgender waren, en dat ze dat geloofden. Twintig procent voelde druk van een specifieke persoon of groep, zoals clinici, partners, vrienden of online gemeenschappen. Bronnen als YouTube-transitievideo's, blogs, Tumblr en online communities werden genoemd. Narratieven liepen uiteen: dysforie veroorzaakt door trauma of een psychische aandoening, geïnternaliseerde homofobie, discriminatie of externe druk, sociale invloed en een non-binair narratief. Veel deelnemers vonden hun evaluatie vóór transitie ontoereikend en zeiden dat onderliggende condities niet werden uitgesloten; minder dan een kwart had de behandelaar verteld dat ze waren gedetransitioneerd. Vijftig procent had sterke of zeer sterke spijt van de transitie. Littman besluit dat genderdysforie tijdelijk kan zijn, dat transitie de mentale gezondheid kan verslechteren, en dat mensen hun eigen gevoelens en ervaringen verkeerd kunnen interpreteren. Ze noemt vervolgonderzoek, waaronder een geplande internationale studie met Dr. Ken Zucker en Dr. Mike Bailey die genderdysfore jongeren en hun ouders minstens vijf jaar volgt.

Bronnen

• YouTube — Dr. Lisa Littman — ROGD retrospectief op The Bigger Picture Conference 2023