Wat is Rapid Onset Gender Dysphoria? — Dr. Lisa Littman
In dit interview geeft Dr. Lisa Littman een toegankelijke uitleg over het concept Rapid Onset Gender Dysphoria — de plotselinge ontwikkeling van
Over Dr. Lisa Littman
Dr. Lisa Littman is opgeleid als arts en werkte enkele jaren als gynaecoloog, voordat ze overstapte naar onderzoek op het gebied van de volksgezondheid. Ze staat vooral bekend om haar studies naar het verschijnsel dat zij Rapid Onset Gender Dysphoria (ROGD) noemt. In dit Engelstalige interview vertelt ze hoe haar belangstelling rond 2014 ontstond, toen in haar woonplaats in Rhode Island opvallend veel tieners zich kort na elkaar als transgender begonnen te identificeren. Toen bleek dat verschillende van hen uit dezelfde vriendengroep kwamen, ging ze de wetenschappelijke literatuur en sociale media bestuderen. Ze beschrijft dat ze het onderwerp als pro-LGBT en links ingesteld onderzoeker met een nieuwsgierige, neutrale houding wilde benaderen.
Wat ROGD volgens Littman inhoudt
Littman bedacht de term Rapid Onset Gender Dysphoria om een patroon te beschrijven waarbij iemand vóór de puberteit geen tekenen van genderdysforie vertoont, maar er tijdens of na de puberteit wel dysforie ontstaat. Ze koos bewust voor een beschrijvende, neutrale term. In het interview onderscheidt ze drie categorieën: vroege genderdysforie die in de kindertijd begint en volgens haar bij de meerderheid weer verdwijnt; de laat optredende mannelijke vorm; en de nieuwere groep adolescenten die zonder voorgeschiedenis dysforie ontwikkelen. Ze benadrukt dat er niet één oorzaak is en dat een misdiagnose mogelijk is wanneer een andere aandoening op genderdysforie lijkt.
Onderzoek, kritiek en sociale invloed
Littman vertelt dat haar eerste studie, gepubliceerd in 2018 toen ze verbonden was aan de Brown School of Public Health, onverwacht omstreden raakte. Na ophef op sociale media verwijderde Brown de aankondiging van de studie van de website en gaf een verklaring uit, en het tijdschrift voerde een tweede beoordeling na publicatie uit. Daarbij werd extra benadrukt dat de gegevens van ouders kwamen en dat ROGD geen formele diagnose is. Ook verloor ze naar eigen zeggen een adviesfunctie die los stond van het onderwerp. Critici noemen ROGD een mythe omdat de eerste studie op ouderrapportages berustte; Littman verwijst naar haar tweede studie onder detransitioners, waarin betrokkenen zelf aangaven druk te hebben gevoeld om te transitioneren en sociale invloeden noemden zoals fora, online gemeenschappen en vrienden.
Zorgvuldige evaluatie en mentale gezondheid
Een rode draad in het gesprek is dat de gezondheid en het welzijn van mensen met genderdysforie voorop moeten staan, niet het versneld doorzetten naar transitie. Littman wijst op het risico dat onderliggende psychische problemen onbehandeld blijven en op wat in de Cass Review "overshadowing" wordt genoemd: zodra de woorden genderdysforie of transgender vallen, worden andere klachten genegeerd. Ze noemt de sterke toename van meisjes die transitie zoeken en trekt vergelijkingen met sociale besmetting bij eetstoornissen en met tics. Ze pleit voor een terugkeer naar zorgvuldige medische en psychologische praktijk: een volledige anamnese, een differentiaaldiagnose en behoedzaam handelen, zodat de juiste patiënt de juiste behandeling krijgt, met respect voor detransitioners.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.