Wil je liever een levende zoon of een dode dochter? — Luka Hein
Luka Hein, die als tiener werd getransitioneerd en nu spijt heeft, bespreekt hoe medici en activisten ouders met zinspelingen op zelfdoding onder druk zetten. Ze beschrijft hoe ze zelf als minderjarige snel werd doorgestuurd naar hormoonbehandeling. Het interview maakt deel uit van haar bredere strijd via rechtszaken tegen de University of Nebraska Medical Center.
Over Luka Hein
Luka Hein vertelt in dit interview over haar eigen medische transitie, die op haar zestiende begon. Volgens haar getuigenis was haar allereerste medische ingreep een dubbele borstamputatie, uitgevoerd in het kader van gender-bevestigende zorg. Daar gingen slechts één gesprek met de chirurg en één gesprek met de genderkliniek aan vooraf. Enkele maanden later kreeg ze cross-sekse hormonen voorgeschreven en begon ze testosteron te gebruiken. Ze benadrukt dat er lichamelijk niets met haar aan de hand was: ze was naar eigen zeggen een tiener die zich ongemakkelijk voelde in haar lichaam. Door haar leeftijd en haar psychische problemen kon ze op dat moment naar eigen oordeel geen volledige geïnformeerde toestemming geven. Haar verhaal kwam aan bod als getuigenis voor de wetgevende vergadering van de Amerikaanse staat Nebraska.
Snelle route naar medicalisering
Hein beschrijft hoe snel en eenvoudig het traject voor haar verliep. Zodra ze in het kader van haar psychische klachten iets over gender ter sprake bracht, leken alle andere problemen waar ze mee worstelde naar de achtergrond te verdwijnen. Trauma en andere kwesties werden volgens haar door de betrokken hulpverleners niet behandeld; in plaats daarvan werd ze rechtstreeks het pad van bevestiging en vervolgens medicalisering op gestuurd. Ze stelt dat dit veel meer jongeren raakt dan mensen zich realiseren, en dat onderliggende bijkomende aandoeningen vaak onbehandeld blijven doordat de aandacht zo sterk uitgaat naar de gender-bevestigende zorg.
Druk op ouders en de rol van zelfdoding
Een centraal punt in het gesprek is de manier waarop haar ouders onder druk werden gezet. Eventuele zorgen die zij hadden, werden volgens Hein weggewuifd met de vraag of ze liever een levende zoon of een dode dochter wilden. Daarmee werd zelfdoding ingezet als emotionele drukmiddel, terwijl Hein naar eigen zeggen nooit suïcidaal was. Ze noemt die uitspraak niet de woorden van een medisch professional maar van een activist. Ze wijst er ook op dat bevestiging en operatie de psychische problemen niet wegnemen, en verwijst naar langetermijnonderzoek waaruit volgens haar blijkt dat suïcidaliteit jaren na voltooide ingrepen zelfs hoger kan liggen.
Onomkeerbare gevolgen en wat ze anders had gewild
Hein noemt blijvende lichamelijke gevolgen: ze heeft vrijwel geen gevoel meer in haar borstkas, op af en toe spierkrampen na, en de cross-sekse hormonen hebben haar lichaam volgens haar zo aangetast dat haar gewrichten vrijwel voortdurend pijn doen en haar stembanden pijnlijk worden als ze te lang praat. Daarbij komen onomkeerbare veranderingen door langdurig testosterongebruik op jonge leeftijd waarmee ze de rest van haar leven moet leven. Terugkijkend wenst ze dat ze eerst de kans had gekregen om te ervaren hoe het is om volwassen te zijn, en dat iemand haar had verteld dat het normaal is om je ongemakkelijk te voelen en dat je niet op één manier vrouw hoeft te zijn. Het interview wordt geplaatst in de context van een voorgesteld verbod in Nebraska op medische transitie van minderjarigen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.