Interview over "Detrans: ware verhalen van ontsnapping uit de genderideologiecultus" — Mary Margaret Olohan

Over Mary Margaret Olohan en haar boek

In dit Engelstalige interview met Chris Frell van de podcast On Watch vertelt Mary Margaret Olohan, senior reporter bij The Daily Signal, over haar boek "Detrans: True Stories of Escaping the Gender Ideology Cult". Ze begon enkele jaren geleden over genderideologie te schrijven, toen weinig journalisten zich op deze culturele thema's richtten. Voor het boek tekende ze de verhalen op van vijf jongeren die hun transitie terugdraaiden — vier meisjes en een jongen — en sprak ze daarnaast met veel andere betrokkenen. Het zijn naar eigen zeggen echte, gerapporteerde verhalen van mensen die puberteitsremmers, hormonen en onomkeerbare operaties ondergingen en daarna tot het besef kwamen dat ze, in haar woorden, waren misleid door de medische industrie.

Taal, geheimhouding en "gender affirming care"

Olohan besteedt veel aandacht aan taalgebruik. Ze stelt dat de term "gender affirming care" zacht en zorgzaam klinkt, maar in de praktijk operaties, hormonen en puberteitsremmers omvat, ook bij kinderen. Volgens haar leveren belangengroepen als de HRC, GLAAD en de ACLU stijlgidsen aan media als de New York Times, Washington Post en CNN om bepaalde formuleringen voor te schrijven. Ze trekt een parallel met termen rond abortus. De oudere uitdrukking "sex change" wordt niet meer gebruikt, zegt ze, omdat je je geslacht niet kunt veranderen. Geheimhouding speelt in de verhalen een grote rol: jongeren krijgen volgens haar te horen dat ouders die niet meegaan hen zouden haten, wat een wig drijft tussen kind en gezin. Daarom spreekt ze in de ondertitel van haar boek over een cultus, met kenmerken als geheimhouding, love bombing en het verstoten van wie zich later uitspreekt.

Onderliggende kwetsbaarheid en sociale besmetting

Volgens Olohan hadden alle door haar geprofileerde detransitioners psychische problemen die volgens haar onvoldoende werden meegewogen. Ze beschrijft gezinsfactoren zoals scheiding, verslaving of emotionele afstand, en wijst erop dat geen van de jongeren uit praktiserend gelovige gezinnen kwam of als kind sport beoefende. Ze noemt eenzaamheid, het autismespectrum en de puberteit als terugkerende factoren. Sociale media, blootstelling aan pornografie en online genderactivisme vormen volgens haar bij meisjes een gevaarlijke combinatie. Ze haalt Khloe Cole aan, en beschrijft hoe Luca Hein online door volwassenen werd benaderd. Pisha, eerder ernstig anorectisch, verbond volgens Olohan pro-anorexia- met pro-transgemeenschappen via "progress photos". Olohan wijst ook op de uitspraak die ouders zou worden voorgehouden: zou je liever een dode dochter dan een levende zoon hebben.

Gevolgen, geld en het laatste hoofdstuk

Olohan benadrukt dat operaties zoals een dubbele mastectomie ingrijpend zijn en dat littekens lang niet genezen; ze beschrijft hoe Pisha haar baan verloor tijdens haar herstel. Wie verder gaat, wordt volgens haar een blijvende patiënt met steeds nieuwe ingrepen. Over geld noemt ze Big Pharma, artsen, therapeuten en bedrijven als Folx, en verwijst ze naar de corporate en medische "equity"-scores van de Human Rights Campaign, die zij als drukmiddel op bedrijven en ziekenhuizen omschrijft. Detransitioners als Khloe Cole en Pisha spannen rechtszaken aan, onder meer via het advocatenkantoor Campbell Miller Payne. Het laatste hoofdstuk gaat over Yaeli (Abby) Martinez, een meisje dat na een door de staat Californië gestarte transitie uit het leven stapte; Olohan sprak haar moeder en raadpleegde politierapporten. Ze sluit af met de hoop dat de waarheid mensen vrij zal maken.

Bronnen

• YouTube — Interview met Mary Margaret Olohan over "Detrans" (On Watch, Chris Frell)