Seksuele oriëntatie, seksuele opwinding en genderidentiteit — J. Michael Bailey (ep. 575)
In aflevering 575 bespreekt Dr. J. Michael Bailey zijn wetenschappelijke inzichten over seksuele oriëntatie, seksuele opwinding en genderidentiteit.
Over J. Michael Bailey
In deze aflevering van de podcast The Center, gepresenteerd door Ricardo Lopes, is dr. J. Michael Bailey te gast. Hij is psycholoog, gedragsgeneticus en hoogleraar aan Northwestern University. Zijn onderzoek richt zich op seksuele oriëntatie, gendernonconformiteit, seksuele opwinding, gedragsgenetica en evolutionaire psychologie. In het gesprek licht hij toe hoe hij deze begrippen wetenschappelijk benadert en waarom het volgens hem belangrijk is steeds precies te benoemen welke betekenis van een term wordt bedoeld. Hij verwijst onder meer naar zijn boek The Man Who Would Be Queen uit 2003, dat femininiteit bij mannen en transseksualiteit behandelt en dat destijds tot veel controverse leidde.
Seksuele oriëntatie en seksuele opwinding
Bailey omschrijft seksuele oriëntatie als de mate van seksuele aantrekking tot mannen versus vrouwen, en onderscheidt dit van seksuele identiteit, oftewel wat iemand naar buiten toe zegt te zijn. Hij maakt een nadrukkelijk onderscheid tussen mannen en vrouwen. Bij mannen acht hij de oriëntatie vast: hij verwijst naar enkele gevallen van jongens die na een afwijking of een chirurgisch ongeluk als meisje werden opgevoed, maar als volwassene toch op vrouwen vielen. Bij vrouwen ziet hij meer flexibiliteit over de levensloop. Dit verschil koppelt hij aan patronen van seksuele opwinding: bij mannen kan opwinding via lichamelijke metingen vrij nauwkeurig worden vastgesteld, terwijl heteroseksuele vrouwen volgens hem gemiddeld vergelijkbare opwinding tonen bij mannelijke en vrouwelijke beelden.
Oorsprong, gendernonconformiteit en genetica
Volgens Bailey wijzen tweelingstudies erop dat eeneiige tweelingen kunnen verschillen in seksuele oriëntatie, wat op omgevingsinvloeden duidt. Hij vermoedt dat die invloeden vooral vóór de geboorte liggen, in de prenatale omgeving, eerder dan in opvoeding of school. Hij bespreekt het fraternal birth order effect, het werk van Ray Blanchard, waarbij homoseksuele mannen gemiddeld meer oudere broers hebben. Ook gendernonconformiteit komt aan bod: homoseksuele volwassenen rapporteren vaker dan heteroseksuele dat zij als kind crossseksueel gedrag vertoonden, en sterk gendernonconforme jongens worden volgens follow-uponderzoek vaker homoseksueel. Hij noemt daarnaast de studie van Simon LeVay uit 1991 over een verschil in de hypothalamus.
Genderidentiteit en typen transseksualiteit
Bailey onderscheidt bij natale mannen twee verschillende vormen van transseksualiteit die volgens hem niet door elkaar gehaald mogen worden. De eerste noemt hij child onset (door Blanchard homoseksuele transseksualiteit genoemd): mensen die al in de kindertijd zeer gendernonconform en genderdysfoor waren en die zich tot mannen aangetrokken voelen. De tweede vorm, autogynefiele transseksualiteit, komt volgens hem alleen bij natale mannen voor en wordt gedreven door seksuele opwinding bij het idee een vrouw te zijn. Hij bespreekt verder gynandromorfofilie en wijst op een recente toename van genderdysforie bij adolescente meisjes, een verschijnsel dat onderzoeker Lisa Littman rapid onset gender dysphoria noemde en in verband bracht met sociale besmetting. Tot slot stelt hij dat het evolutionair voortbestaan van homoseksualiteit voor hem een onopgelost raadsel blijft.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.