Puberteit behandelen als een ziekte — dr. Michael Biggs
Dr. Michael Biggs bespreekt hoe de genderzorg de normale puberteit is gaan behandelen als een ziekte die onderdrukt moet worden via puberteitsblokkeerders.
Over Michael Biggs
In dit gesprek gaat dr. Michael Biggs in op een opvallende verschuiving in het denken over de puberteit binnen de genderzorg. Hij stelt dat de normale lichamelijke ontwikkeling steeds vaker wordt voorgesteld als iets dat behandeld of onderdrukt moet worden. Volgens hem wordt het natuurlijke proces van het opgroeien daarmee bijna gezien als een soort ziekte, een aantasting van het lichaam die met medische middelen kan worden tegengehouden.
Puberteit als iets dat onderdrukt moet worden
Biggs beschrijft hoe in het verlengde van puberteitsblokkeerders de redenering ontstaat dat een kind eigenlijk niet zou hoeven puberteit door te maken. De gedachte daarbij is dat iemand wel kan instemmen met seks, maar nooit expliciet, weloverwogen toestemming heeft gegeven voor de puberteit zelf. Vanuit die logica wordt de natuurlijke ontwikkeling van het lichaam geframed als iets waar een kind aan wordt blootgesteld zonder instemming. Biggs noemt dit een verdraaiing van wat een normaal en essentieel onderdeel van het mens worden is.
Sociale transitie en de rol van blokkeerders
In het gesprek wijst Biggs erop dat vroege sociale transitie pas mogelijk werd door het bestaan van puberteitsblokkeerders. Doordat ouders en behandelaars wisten dat de puberteit later kon worden stilgelegd, konden jonge kinderen al op de basisschoolleeftijd in een andere genderrol gaan leven. Wanneer de eerste tekenen van de puberteit zich dan toch aandienen, kan dat voor het kind als catastrofaal worden ervaren, omdat het jarenlang is verteld dat het in werkelijkheid het andere geslacht is. Biggs ziet die uitkomst als iets dat door het transitieproces zelf wordt opgeroepen.
Van uitzondering naar mogelijke norm
Biggs schetst hoe de oorspronkelijke Nederlandse aanpak juist sterk gericht was op een overgang van het ene geslacht naar het andere, met een nadruk op heteroseksuele uitkomsten, en niet bedoeld was om kinderen permanent in een onbepaalde of androgyne staat te houden. Toch wijst hij op gevallen waarin een jongere die op jonge leeftijd met blokkeerders begon, er later voor kiest om geen verdere stappen te zetten en in zekere zin in een jeugdige, geslachtsloze toestand blijft, met mogelijke lichamelijke gevolgen zoals voor de botdichtheid. Bij iemand van zestien wordt dat dan beschouwd als een eigen, autonome keuze. Biggs benadrukt dat zulke gevallen nu nog uitzonderlijk lijken, maar herinnert eraan dat ook kindertransities ooit zeldzaam waren, en dat het daarom niet ondenkbaar is dat dit een bredere ontwikkeling wordt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.