Oli London — Jezus en de kerk stopten zijn genderoperaties
Oli London, die 32 cosmetische en genderoperaties onderging in een poging op een Koreaanse vrouw te lijken, vertelt hoe zijn geloofsbekering tot het
Over Oli London
Oli London is een mediapersoonlijkheid die in dit Engelstalige interview met presentator Billy vertelt over zijn detransitie. London had jarenlang een reeks cosmetische en genderoperaties ondergaan, waaronder gezichtsfeminisatie. Naar eigen zeggen liet hij onder meer zijn jukbeen bijschaven, zijn voorhoofd en haarlijn aanpassen en meerdere neus- en oogoperaties uitvoeren. Hij omschrijft de operaties achteraf als een vorm van zelfbeschadiging die voortkwam uit een mentale worsteling en uit pesterijen in zijn jeugd, waarbij hij vaak voor meisjesachtig werd uitgemaakt. Hij besloot zijn verhaal te delen nadat hij zag dat jonge detransitioners in de Verenigde Staten, zoals Chloe Cole en Layla Jane, online veel haat kregen. Als volwassene met een platform wilde hij die kritiek opvangen en een stem geven aan jongeren die volgens hem geen steun krijgen.
Operaties, Zuid-Korea en de zoektocht naar een nieuwe identiteit
London beschrijft hoe zijn verlangen om zichzelf te veranderen begon nadat hij naar Zuid-Korea verhuisde, een land waar volgens hem op elk reclamebord plastische chirurgie wordt aangeprezen. Hij raakte verslaafd aan de ingrepen omdat hij een korte periode van geluk voelde na elke operatie, maar daarna telkens opnieuw ontevreden raakte. Mensen om hem heen suggereerden dat hij ongelukkig bleef omdat hij een transvrouw zou zijn, waarna hij verdere operaties onderging. Hij vertelt dat hij vaak in het geheim naar het buitenland reisde voor ingrepen en de resultaten pas later online deelde, waar hij positieve bevestiging kreeg. Zijn familie probeerde hem herhaaldelijk tegen te houden en het contact ging meerdere keren verloren. Op een gegeven moment, zegt hij, had hij bijna een operatie niet overleefd.
Geloof, de kerk en zelfacceptatie
Een keerpunt was volgens London het herontdekken van zijn geloof. Hij ging als kind via school naar de kerk maar verloor er als tiener de band mee. Toen hij vastliep, begon hij weer regelmatig naar de kerk te gaan om met zijn schuldgevoel om te gaan. Hij noemt de christelijke gemeenschap behulpzaam en niet-veroordelend en zegt dat de boodschap die hij meekreeg draaide om het erkennen van fouten en daarvan leren om anderen te helpen. Hij verwijst naar de leer van Jezus, die volgens hem mensen hielp die leden, ook wie niet aardig voor hem was. Dit geloofsproces hielp London naar eigen zeggen om zichzelf te accepteren en zijn leven om te keren, weg van de drang naar steeds ingrijpendere operaties.
Zorgen over jongeren en maatschappelijke druk
London uit in het gesprek zijn zorgen over de invloed van sociale media, scholen en bedrijven op jongeren. Hij wijst op de rol van algoritmes op platforms als TikTok en op invloedrijke figuren, en stelt dat kinderen de boodschap krijgen dat transitie een manier is om bijzonder of populair te worden. Ook noemt hij commerciële druk via een corporate equality index waarover de New York Post berichtte. Hij bespreekt het geval van Riley Gaines, die volgens hem werd aangevallen tijdens een lezing aan een universiteit, en koppelt dit aan wat hij ziet als een uitholling van de vrije meningsuiting. London raadt jongeren aan om therapie te overwegen, minder tijd op sociale media door te brengen en te zoeken naar zelfacceptatie. In zijn boek over zijn ervaringen behandelt hij zowel zijn persoonlijke verhaal als bredere debatten over ouderrechten en zorg voor jongeren.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.