De realiteit van genderbevestigende zorg — Peter Boghossian en Stephanie Winn
Filosoof Peter Boghossian en therapeut Stephanie Winn analyseren samen de wetenschappelijke en ethische problemen met gender-affirming care. Ze bespreken hoe ideologie de geneeskunde is binnengedrongen ten koste van patiëntveiligheid en wetenschappelijke integriteit. Een scherp gesprek over de epistemologische en ethische grondslag van het huidige beleid rond genderzorg.
Over Peter Boghossian en Stephanie Winn
In deze aflevering van zijn gespreksserie spreekt filosoof Peter Boghossian met Stephanie Winn, een gediplomeerd huwelijks- en gezinstherapeut met een eigen praktijk in Oregon. Winn is presentator van de podcast "You Must Be Some Kind of Therapist" en komt aan het woord in de documentaire "No Way Back: The Reality of Gender Affirming Care". Ze vertelt dat ze het afgelopen jaar werd onderzocht door de Oregon Board of Licensed Professional Counselors and Therapists en werd beschuldigd van het uitoefenen van zogenoemde conversietherapie. Samen analyseren ze aan de hand van een voorlichtingsvideo van een arts de wetenschappelijke en ethische problemen die zij zien in genderbevestigende zorg voor jongeren.
Ideologie in de geestelijke gezondheidszorg
Winn beschrijft haar praktijk als therapie zonder ideologie. Volgens haar groeit binnen het vak de zorg over de politisering van het beroep. Ze noemt voorbeelden van opleidingen waarin pronouns vooropstaan en van situaties waarin de jeugdbescherming zich met op zich veilige gezinnen bemoeit omdat ouders de gewenste voornaamwoorden van hun kind niet gebruiken. In haar jaren in de hoog-acute zorg zag ze ook dat de discussie over affirmatie soms zwaarder woog dan de gebruikelijke afwegingen rond opname. Onder affirmatie verstaat ze het volledig instemmen met het zelfbeeld van een vaak jonge en kwetsbare persoon, ook wanneer dat botst met hoe een ouder het kind ziet.
De stappen van transitie kritisch bekeken
Aan de hand van de getoonde video bespreken Boghossian en Winn de opeenvolgende stappen: sociale transitie, puberteitsremmers, cross-sekse hormonen en operaties. Winn wijst erop dat sociale affirmatie volgens haar de kans vergroot dat genderdysforie aanhoudt, terwijl een groot deel van de jongeren er met de tijd vanzelf overheen groeit. Bij puberteitsremmers noemt ze zorgen over botdichtheid en de gevolgen op lange termijn, en betwist ze het beeld dat zo'n behandeling neutraal "tijd om na te denken" geeft. Beiden plaatsen herhaaldelijk vraagtekens bij claims die zonder bronvermelding worden gedaan, en benadrukken het verschil tussen correlatie en oorzaak, onder meer bij cijfers over suïcide.
Spijt, detransitie en het voorzorgsbeginsel
Een terugkerend thema is hoe spijt en regret worden gemeten. Winn onderscheidt het subjectieve gevoel van spijt van meetbare lichamelijke gevolgen zoals complicaties, pijn, onvruchtbaarheid en verlies van seksuele functie. Ze stelt dat spijt soms pas na jaren naar boven komt en dat detransitie volgens haar zwaar is. Ze pleit voor het voorzorgsbeginsel: ook als een klein percentage ernstige schade ervaart, verdient die groep volgens haar serieuze aandacht. Daarnaast bespreekt ze haar visie op het onderscheid tussen seksuele oriëntatie, die op anderen gericht is, en genderidentiteit, die volgens haar meer op het zelf gericht is. Tot slot hoopt ze dat juridische stappen in de Verenigde Staten verandering kunnen brengen, in lijn met landen die terughoudender zijn geworden.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.