De groeiende misleiding van transgendermedicijnen — Dr. Quentin Van Meter (2022)
In deze presentatie legt Dr. Quentin Van Meter uit hoe de transgendermedicijnenbeweging wetenschappelijk bewijs verdraait. Hij bespreekt de gevaren van puberteitsblokkeerders, cross-sex hormonen en chirurgie bij kinderen en jongeren. De presentatie is gericht op het informeren van artsen, ouders en beleidsmakers over de werkelijke risico's.
Over Dr. Quentin Van Meter
Dr. Quentin Van Meter is kinderendocrinoloog en presenteert in deze lezing uit 2022 zijn analyse van de wetenschappelijke onderbouwing achter medische transitie bij kinderen en jongeren. Hij baseert zich op zijn eigen ervaring binnen de kinderendocrinologie, waaronder zijn opleiding aan Johns Hopkins, waar hij Dr. John Money persoonlijk meemaakte. Vanuit die achtergrond bekritiseert hij de claims dat puberteitsremmers, cross-sekse hormonen en chirurgie veilig en effectief zijn, en betoogt hij dat het bewijs hiervoor volgens hem misleidend wordt gepresenteerd aan artsen, ouders, rechters en beleidsmakers.
De historische wortels volgens Van Meter
Van Meter schetst een geschiedenis die hij terugvoert op drie figuren: Alfred Kinsey, John Money en Harry Benjamin. Hij beschrijft hoe Money aan Johns Hopkins het begrip "gender" introduceerde als een psychologisch construct, los van de biologische sekse, en hoe Money experimenten uitvoerde op kinderen met dubbelzinnige genitaliën. Hij vertelt onder meer de tragische zaak van de Reimer-tweeling, waarbij een jongen na een mislukte besnijdenis als meisje werd opgevoed, en zijn eigen ervaring met een patiënt ("David"/"Tabitha") die door Money buiten medeweten van het team werd herbenoemd. Money's programma werd uiteindelijk stopgezet onder Dr. Paul McHugh. Van Meter plaatst tegenover deze experimenten het werk van Dr. Kenneth Zucker in Toronto, die volgens hem met begeleiding bij 80 tot 90 procent van de kinderen herstel van de genderidentiteit naar de biologische sekse zag.
Kritiek op de "standards of care" en het bewijs
Volgens Van Meter zijn de richtlijnen van organisaties als WPATH en de Endocrine Society geen echte "standards of care", omdat daarbij geen tegengeluiden werden toegelaten. Hij stelt dat veel onderbouwing leunt op anekdotische gevallen, convenience-steekproeven en publicaties in niet peer-reviewde tijdschriften, waarbij verwijzingen volgens hem circulair naar elkaar terugverwijzen. Hij wijst op een Zweedse populatiestudie die een sterk verhoogd aantal voltooide zelfdodingen liet zien na medische en chirurgische behandeling, en bekritiseert dat critici zoals Zucker en McHugh uit latere richtlijnen werden weggelaten. Ook beschrijft hij hoe de DSM-5 "gender identity disorder" verving door "gender dysforie", deels om verzekeringsdekking mogelijk te maken.
Groei van klinieken en oproep tot dialoog
Van Meter beschrijft de groei van één kliniek in 2006-2007 naar volgens hem meer dan 65 transgenderklinieken in 2022, naast online diensten en aanbod via andere organisaties. Hij stelt dat tegengeluiden onder druk staan: collega's vrezen ontslag, tijdschriften zouden afwijkende artikelen weigeren, en counseling gericht op de biologische sekse wordt in sommige staten als conversietherapie verboden. Tegelijk noemt hij lichtpuntjes, zoals de Society for Evidence-Based Gender Medicine (SEGM). Hij sluit af met een oproep: begin met oprechte compassie voor lijdende mensen, sta voor wetenschappelijk onderbouwde overtuigingen, nodig uit tot dialoog in plaats van strijd, en vermijd scheldpartijen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.