Sasha Ayad bij Benjamin Boyce: de overweldigende aanwezigheid van gender bij jongeren
In dit diepgaande gesprek met Benjamin Boyce legt therapeute Sasha Ayad uit hoe de alomtegenwoordigheid van genderidentiteitspolitiek in het leven van jongeren psychologische schade kan veroorzaken. Ze beschrijft patronen die ze in haar praktijk ziet bij cliënten die genderdysforie ontwikkelen in groepsverband, ook wel rapid-onset genderdysforie genoemd. Ayad pleit voor een zorgvuldige therapeutische benadering die de gehele persoon in ogenschouw neemt.
Over Sasha Ayad
Sasha Ayad is een therapeute die gespecialiseerd is in genderkwesties bij jongeren. In dit gesprek met podcastmaker Benjamin Boyce vertelt ze over haar klinische werk met adolescenten die genderdysforie ervaren. Ze beschrijft haar aanpak als eclectisch: ze put uit verschillende therapievormen, waaronder methoden die worden ingezet bij eetstoornissen en lichaamsbeeldproblemen en uit cognitieve gedragstherapie. Ze benadrukt dat ze cliënten die zich als trans identificeren daarin niet tegenspreekt of probeert te veranderen, maar dat zij het verkennen van onderliggende vragen niet als conversietherapie beschouwt.
Verschillende drijfveren achter genderdistress
Ayad legt uit dat de redenen achter genderdysforie sterk per persoon verschillen. Bij sommige jongeren lijkt het op een lichaamsbeeld- of eetstoornis, terwijl anderen vooral worstelen met eenzaamheid, isolement of een zoektocht naar identiteit en gemeenschap. Volgens haar zijn die drijfveren vaak niet meteen zichtbaar en komen ze pas naar boven wanneer er in therapie rustig en zonder druk gewerkt wordt. Ze merkt op dat vrijwel al haar jonge cliënten via internet, zoals Tumblr en Reddit, met het onderwerp in aanraking zijn gekomen, en dat de transitieroute daarin vaak al als vanzelfsprekende volgende stap wordt voorgesteld. Wanneer jongeren zich na verloop van tijd comfortabeler in hun lichaam voelen, verdwijnt die focus op medische transitie soms naar de achtergrond.
Geen uitweg na medicalisering
Een terugkerend punt is volgens Ayad dat er wel een toegangsweg naar transitie bestaat, maar geen uitweg. Genderklinieken kunnen jongeren vlot aan medische behandelingen beginnen, maar weten niet hoe ze mensen moeten ondersteunen die schade ervaren of willen stoppen. Ze verwijst naar een organisatie van therapeuten die zich richt op detransitioners en noemt een enquete onder 237 detransitioners. Ze stelt dat binnen de affirmatieve benadering detransitioners nauwelijks erkend of besproken worden, en dat dit erop wijst dat er iets mis is met het model. Ze bekritiseert het idee dat detransitioners zouden bestaan uit trans mensen die simpelweg verkeerde zorg kregen.
Vraagtekens bij de onderbouwing en de cijfers
Ayad bespreekt de Nederlandse studies die aan de basis liggen van het medicaliseren van kinderen. Volgens haar berust dit op een cohort van 55 jongeren, met een zorgvuldige screening waarbij alleen kinderen werden behandeld bij wie de dysforie tot in de adolescentie aanhield. Ze stelt dat de oorspronkelijke onderzoekers in de media hebben gewaarschuwd dat hun werk verkeerd wordt toegepast op een andere groep. Ook plaatst ze kanttekeningen bij het vaak genoemde suicidecijfer, dat naar haar zeggen afkomstig is uit een zelfrapportage-enquete en het hebben van gedachten verwart met daadwerkelijk gedrag. Ze noemt het verspreiden van zulke cijfers naar al kwetsbare jongeren onverantwoord. Verder bespreekt ze de maatschappelijke druk en de tegenreacties die mensen krijgen wanneer dit onderwerp een breed platform bereikt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.