Sasha Ayad — therapie voor gendervragende tieners en hun gezinnen
Sasha Ayad, therapeut gespecialiseerd in gendervragende jongeren, legt in dit introductievideo uit wat haar aanpak onderscheidt van de genderaffirmatieve
Over Sasha Ayad
Sasha Ayad is therapeut en gespecialiseerd in jongeren die vragen hebben over hun gender. In deze introductievideo vertelt ze hoe haar denken over genderzorg in de loop der jaren veranderde. Ze rondde haar studie psychologie en counseling rond 2009 af, in een tijd waarin aankomende therapeuten heel anders werden opgeleid over genderkwesties dan nu. Tijdens haar studie was ze sterk gericht op sociologie en feminisme en geïnteresseerd in wat toen vooral als homo- en lesbische identiteitsontwikkeling werd omschreven. Wat destijds "gender identity disorder" heette, kende ze vooral uit studieboeken: het idee dat sommige kinderen een diep gevoel hebben dat ze het andere geslacht hadden moeten zijn. Ze had veel compassie voor dat gevoel, maar wist naar eigen zeggen nog vrijwel niets van de keerzijden binnen de gendergeneeskunde.
Wat ze opmerkte op school
Na werk in onder meer de autismezorg, met volwassenen met een verstandelijke beperking en met overlevenden van seksueel en huiselijk geweld, werd Ayad rond 2014–2015 schoolcounselor op een middelbare school. Ze leidde daar de eerste Gay-Straight Alliance van de school en hoorde leerlingen op een voor haar nieuwe manier over identiteit praten, met taal die ze achteraf herkende als afkomstig van Tumblr. Sommige kinderen waren in de war over wat het betekent om je een meisje of een jongen te voelen. Tegelijk zag ze het thema overal opduiken, zoals een transgender kind op de cover van National Geographic. Online stuitte ze op ouders die vertelden dat hun kind plotseling uit de kast kwam, soms samen met een groepje vriendinnen. Dat tieners gedrag en identiteit van vrienden overnemen vond ze op zichzelf niet vreemd; wat haar verbaasde was dat ouders met deze kinderen naar een therapeut of arts gingen die voorstelde de identiteit te affirmeren en daarna medische stappen te zetten.
Een ander pad: exploratie in plaats van directe affirmatie
Ayad beschrijft een meisje dat ze al een paar jaar begeleidde en dat zei geen meisje meer te zijn en een binder wilde. Na zorgvuldig werk namen de gendervragen af; het meisje kreeg meer vrienden op school. Achteraf vertelde ze Ayad dat ze zich vooral eenzaam had gevoeld en dat de online vriendschappen veel over gender gingen, maar dat dit bij nader inzien niet echt bij haar paste. Voor Ayad bevestigde dit dat veel ouders behoefte hadden aan informatie en steun. Toen ze zich als therapeut profileerde en enkele artikelen schreef, werd ze overspoeld met e-mails, telefoontjes en huilende voicemails van bange ouders. Binnen haar eigen schooldistrict van dertien scholen waren er volgens haar vier kinderen met gendervragen, terwijl er trainingen over transkinderen werden uitgerold; gezien de zwaardere problemen als armoede, trauma en drugsgebruik vond ze dat opvallend. Toen ze haar leidinggevende data liet zien die ze had verzameld, kreeg ze te horen dat de ontwikkelingen te snel gingen om bij te houden en dat dit beter aan professionals kon worden overgelaten. Daaruit concludeerde Ayad dat ze zelf een autoriteit binnen dit veld moest worden om serieus genomen te worden.
Steun voor ouders en gezinnen
Ayad zette een eigen praktijk op en werd direct overspoeld met gezinnen die hulp zochten. Ze merkte dat individuele therapiesessies een grens hebben in hoeveel mensen ze zo kan helpen. Daarom verschoof ze haar werk, naast het begeleiden van individuele cliënten, steeds meer naar het ondersteunen van ouders. Volgens haar hebben ouders en gezinnen veel begeleiding nodig omdat ze zich overweldigd voelen. Ze vindt het belangrijk om ouders rust, houvast en handvatten te geven, zodat zij beslissingen voor hun gezin kunnen nemen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.