Ik heb spijt van mijn transitie op 13-jarige leeftijd
Een jongvolwassene deelt het verhaal van haar transitie die begon op 13-jarige leeftijd en haar groeiende spijt over de onomkeerbare veranderingen die ze op zo jonge leeftijd onderging. Ze beschrijft hoe ze als kwetsbaar kind in een systeem terechtkwam dat te snel handelde en onvoldoende rekening hield met haar toekomstige welzijn.
Over deze video
In deze Engelstalige video reageert een maker op het verhaal van een jonge detransitioner. Een detransitioner wordt omschreven als iemand die spijt heeft van een medische geslachtstransitie: iemand die dacht trans te zijn en genderdysforie te hebben, maar na de transitie ontdekte dat er andere psychische problemen speelden. De maker stelt dat het aantal detransitioners in westerse landen sterk stijgt en dat veel van hen al als kind aan een transitie begonnen. Centraal staat het verhaal van Grace, een negentienjarige die op haar dertiende met testosteron begon in de Amerikaanse staat Arizona.
Te jong begonnen
Grace vertelt dat ze voorafgaand aan de behandeling negen maanden gendertherapie kreeg, wat volgens haar niet lang genoeg was. Haar huidige therapeut adviseert eerst één tot twee jaar therapie voordat zij een verwijsbrief overweegt. Grace schrijft het snelle traject toe aan het feit dat haar ouders welgesteld en progressief waren, niet aan iets bijzonders aan haarzelf. Ze noemt een psychologische evaluatie en een langere periode van therapie wenselijk, maar benadrukt dat zelfs starten op haar vijftiende met hormonen nog te jong zou zijn. De maker noemt het toedienen van testosteron aan een dertienjarige onethisch en stelt dat een kind niet kan instemmen met onomkeerbare veranderingen die de toekomstige seksualiteit en vruchtbaarheid raken.
Trauma, dissociatie en herinneringen
Grace vertelt dat ze zich nauwelijks iets herinnert van haar kindertijd of van de eerste doktersafspraken; haar moeder vertelt haar er dingen over die zij zelf niet meer weet. Ze benoemt trauma, dissociatie, lichaamsbeeldproblemen, het zich anders voelen als lesbienne en als autistisch kind als factoren die mogelijk meespeelden in haar beslissing. De maker stelt dat trauma de geest dingen kan laten vergeten en vraagt zich af waarom haar ouders en de betrokken zorgverleners niet hebben opgemerkt hoeveel pijn en geheugenproblemen er waren. In de video wordt het idee bekritiseerd dat detransitioners zichzelf de schuld geven; volgens de maker zijn het de volwassenen, en in het bijzonder de artsen, die verantwoordelijkheid dragen.
Gendernonconformiteit en de stem van detransitioners
De maker betoogt dat een meisje dat als tomboy opgroeit of een jongen die een jurk wil dragen niet automatisch genderdysfoor is, omdat de bijbehorende ongemakcomponent ontbreekt. Veel lesbiennes zouden volgens de video naar eigen zeggen vroeger getransitioneerd zijn als ze nu kind waren geweest. Daarnaast laat de video zien hoe sommigen binnen de transgemeenschap afwijzend reageren op detransitioners. Grace zegt dat het zien van één gedetransitioneerde vriend van een zomerkamp haar het vertrouwen gaf dat ze het zou redden als zij ooit zou detransitioneren. Ze benadrukt dat ze niemand probeert te overtuigen om te detransitioneren, maar haar verhaal deelt voor het kleine deel van de mensen dat dat wel doet, zodat zij zich herkend voelen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.