Stella O'Malley over de detransitieconferentie en medische ethiek — Gript
Stella O'Malley bespreekt bij het Ierse medium Gript de recente detransitieconferentie en de medische ethiek rondom genderidentiteit bij jongeren. Ze stelt vragen bij het gemak waarmee jongeren worden doorverwezen voor medische behandelingen en bespreekt de noodzaak van een grondigere psychologische beoordeling. Het gesprek belicht ook de conferentie als teken van de groeiende erkenning van het detransitieprobleem.
Over Stella O'Malley
Stella O'Malley is psychotherapeut. In dit gesprek met het Ierse medium Gript blikt ze terug op een detransitieconferentie in Manchester, die werd gepresenteerd als de eerste detransitieconferentie ter wereld. Volgens haar was het een krachtige maar aangrijpende bijeenkomst. Eerst sprak een panel van therapeuten, artsen en academici over de vraag waarom sommige mensen detransitioneren en wat daarbij speelt. Daarna deelden zeven mensen die gedetransitioneerd waren hun ervaringen; twee van hen wilden niet gefilmd worden. O'Malley vertelt dat de aanwezigen tussen de 19 en 29 jaar oud waren, dat de meesten een mastectomie hadden ondergaan en dat enkelen hun eierstokken hadden laten verwijderen.
De conferentie en de verhalen
O'Malley beschrijft hoe schokkend het was te zien hoeveel leed lichamen onnodig was aangedaan. Veel deelnemers hadden vooraf al psychische problemen. Eén vrouw vertelde over haar eetstoornis: daarvoor kreeg ze zorgvuldige begeleiding van haar ouders en professionals, maar toen ze kort daarna genderdysforie kreeg, volgde binnen enkele maanden een mastectomie. Bij het verlaten van de kliniek kreeg ze een folder voor phalloplastie in handen. O'Malley schetst dit contrast tussen de behoedzame zorg rond de eetstoornis en het snelle medische traject rond de genderdysforie. Op kritiek dat de conferentie überhaupt niet had mogen plaatsvinden, antwoordt ze dat juist alle gesprekken gevoerd moeten worden, ook met mensen met wie je het oneens bent, omdat daar oplossingen vandaan komen.
Eigen ervaring en puberteitsremmers
O'Malley vertelt dat ze als kind, ongeveer tussen haar derde en tiende, ervaringen had die nu genderdysforie zouden heten. Ze dacht niet dat ze een jongen was, maar dat ze er beter een had kunnen zijn. Toen de puberteit inzette, was die voor haar moeilijk en aangrijpend, maar het was juist dat proces dat haar er weer uit haalde; ze besefte dat de natuur sterker was dan haar wens. Tegen haar tienertijd was het gevoel verdwenen. Daarom spreekt ze zich uitgesproken uit over puberteitsremmers. Ze legt uit dat die middelen vroeger werden gebruikt bij kinderen met vroegtijdige puberteit, maar de laatste jaren ook bij gezonde kinderen die hun natuurlijke puberteit willen uitstellen, wat volgens haar grote morele vragen oproept.
Toename, autonomie en ethiek
Over de sterke stijging van het aantal gevallen noemt O'Malley meerdere factoren: aandoeningen die in golven opkomen en verdwijnen, de kracht van suggestie door media-aandacht, geïnternaliseerde homofobie waarbij lesbische jongeren liever man dan lesbienne zouden zijn, sociale besmetting en internet. Ze pleit ervoor de vrijheid van de kindertijd te beschermen en kinderen te behoeden voor onomkeerbare beslissingen, mede omdat gevolgen als onvruchtbaarheid pas later in het leven echt voelbaar worden. Volwassenen die willen transitioneren steunt ze vanuit een liberale overtuiging dat mensen autonoom zijn. De interviewer brengt vergelijkingen in met anorexia en met wetten die schadelijk gedrag beperken; O'Malley vindt de vergelijking niet helemaal opgaan, omdat sommige mensen die ze ontmoette juist heel gelukkig zijn na hun transitie, wat beleid hierover ingewikkelder maakt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.