Hoe genderactivisten de zorgstandaarden bepalen — Stella O'Malley
Psychotherapeut Stella O'Malley onderzoekt hoe lobbygroepen erin slaagden de internationale zorgstandaarden voor transgenderpatiënten te beïnvloeden.
Over Stella O'Malley
Stella O'Malley is psychotherapeut en betrokken bij Genspect en de Gender Exploratory Therapy Association (GETA). In dit Engelstalige gesprek bespreekt zij hoe de internationale zorgstandaarden voor transgenderzorg tot stand zijn gekomen en hoe die zich in haar ogen hebben ontwikkeld. Daarnaast vertelt ze over haar werk met detransitioners via het programma Beyond Transition, dat laagdrempelige of kosteloze begeleiding aanbiedt aan mensen die schade hebben ondervonden van genderbehandelingen. Volgens haar gaat het vaak om een minderheid binnen een minderheid die slecht is behandeld.
De geschiedenis van WPATH
O'Malley schetst hoe de organisatie die nu WPATH heet, in 1979 begon als de Harry Benjamin Gender Dysphoria Association: een losse groep mensen die geïnteresseerd waren in medische transitie. In die tijd betekende transitie volgens haar vrijwel uitsluitend chirurgie; het idee dat hormonen zoals testosteron en oestrogeen iemand tot man of vrouw zouden maken, kwam volgens haar pas op in de jaren negentig en werd toen op die manier vermarkt. De groep bracht door de jaren heen telkens nieuwe "standards of care" uit en presenteerde zichzelf als de gouden standaard, terwijl er volgens O'Malley geen andere partij was die dat terrein opeiste. Rond 2008 hernoemde de organisatie zich tot de World Professional Association for Transgender Health.
Van therapie naar facilitering
Een keerpunt ziet O'Malley in de zevende versie van de standaarden uit 2012, waarin volgens haar de rol van de therapeut werd verschoven van een verkennend, collaboratief proces naar het faciliteren van medische transitie. Als therapeut noemt zij dat een uitholling van het vak: zij wil cliënten een serieus therapeutisch proces bieden, geen loutere ondersteuning waarbij alles wordt bevestigd. Affirmatie kan volgens haar nodig zijn, maar is niet voldoende; goede zorg betekent ook op de lange termijn kijken en niet zomaar meebewegen met elke wens.
Kritiek op de achtste versie
O'Malley bespreekt de achtste versie van de standaarden, die kort voor de opname werd uitgebracht. Ze beschrijft dat er aanvankelijk minimumleeftijden voor behandelingen in stonden, maar dat die volgens haar kort na publicatie werden geschrapt, wat op de bijbehorende conferentie aan onder meer verzekeringsredenen werd toegeschreven. Ze vindt het opmerkelijk dat een document waaraan jaren is gewerkt en dat door een groot aantal ondertekenaars was bekrachtigd, zo snel werd aangepast. Ook noemt ze het verdwijnen van een hoofdstuk over ethiek en het opnemen van een hoofdstuk over eunuchen als signalen die voor haar de geloofwaardigheid van het document aantasten. Volgens O'Malley is het probleem niet dat zulke ideeën bestaan, maar dat artsen, scholen en overheden zich op deze richtlijnen baseren. Zij pleit voor een alternatieve richtlijn en voor meer aandacht voor kinderbescherming en de zorgvuldige begeleiding van detransitioners.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.