Realiteit bevestigen voor kinderen — Stephanie Davies-Arai
In deze podcastaflevering legt Stephanie Davies-Arai uit waarom het zogenaamde "gender-affirming" model schadelijk kan zijn voor kinderen.
Over Stephanie Davies-Arai
Stephanie Davies-Arai is oprichter en directeur van Transgender Trend, een Britse organisatie die pleit voor op bewijs gebaseerde zorg voor kinderen met genderdysforie en voor feitelijk onderwijs op scholen. Ze is gespecialiseerd in communicatie met kinderen, werkte jarenlang met ouders en leerkrachten en was acht jaar verbonden aan een basisschool. Ze schreef het boek Communicating with Kids en was in 2018 genomineerd voor de John Maddox Prize voor haar gids voor scholen. Ze trad op als intervenient in de High Court ter ondersteuning van Keira Bell en kreeg een onderscheiding van de Britse staat voor haar inzet voor kinderen via Transgender Trend. In dit gesprek met Stella O'Malley en Sasha Ayad in de podcast Gender: A Wider Lens vertelt ze hoe ze al vroeg waarschuwde voor het transitioneren van kinderen.
Realiteit bevestigen versus fantasie
Davies-Arai stelt dat ouders kinderen voortdurend helpen om de werkelijkheid te leren kennen: als een kind een kat aanwijst, bevestigen ouders dat het een kat is, of corrigeren ze als dat niet zo is. Daarnaast spelen ouders kortdurend mee met fantasie, bijvoorbeeld als een kind doet alsof het een prinses of superheld is. Vanuit haar achtergrond als communicatiedeskundige noemt ze het schadelijk om tegen een jongen te zeggen dat hij een meisje is, of omgekeerd. Dat is volgens haar het tegenovergestelde van wat je een kind hoort te leren, omdat kinderen juist hulp nodig hebben om onderscheid te maken tussen fantasie en werkelijkheid. Toen ze rond 2013-2014 krantenartikelen zag over zeer jonge kinderen die op school werden getransitioneerd, sloeg dat bij haar onmiddellijk alarm.
Hoe het begon en wie kwetsbaar is
Davies-Arai vertelt dat ze in haar onderzoek naar opvoedboeken een verschuiving zag richting kindgericht denken, waarbij het kind als volledig gevormd persoon wordt gezien en de volwassene vooral faciliteert. Daardoor raakt de verhouding tussen volwassene en kind volgens haar omgekeerd. Toen ze haar eerste blog "Is My Child Transgender?" publiceerde, was ze bang, maar ze kreeg veel opgeluchte reacties van ouders. Kort daarna nam Denise van Fourth Wave Now in de VS contact met haar op; samen behoorden ze in het midden van de jaren tien tot de weinige stemmen voor ouders die alternatieve verklaringen zochten. Ze benadrukt dat vooral kwetsbare kinderen worden geraakt: neurodiverse kinderen, kinderen uit de jeugdzorg en kinderen die gepest of buitengesloten zijn. Ze deelt ook haar eigen ervaring als meisje dat zich een jongen voelde en de moeilijke puberteit doormaakte, en uit empathie voor meisjes die willen transitioneren.
Aandacht, scholen en de toekomst
Volgens Davies-Arai geldt voor gender hetzelfde opvoedkundige principe als voor andere fixaties: zowel zeer negatieve als zeer positieve aandacht versterkt het gedrag. Ze pleit ervoor de focus weg te halen en geen enkele richting voortijdig vast te leggen. Ze is kritisch op LGBTQ+-clubs op scholen, waar oudere leerlingen jongere kunnen aanmoedigen, en mist vergelijkbare aandacht voor andere kwetsbare groepen. School moet volgens haar ruimte bieden om te groeien zonder kinderen onnodig te beïnvloeden. Over de toekomst is ze voorzichtig hoopvol: ze wijst op de Cass-review en het Keira Bell-proces in het VK en op ontwikkelingen in onder meer Zweden, Finland en Frankrijk, waar onafhankelijk onderzoek terughoudendheid met puberteitsremmers oplevert. Tegelijk waarschuwt ze voor blijvende schade bij een generatie kinderen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.