The Tavistock — binnenkant van de genderkliniek, aflevering 1 — Een vonnis (Tortoise Media)
Aflevering 1 van de gelauwerde podcastserie van Tortoise Media over de binnenkant van de Tavistock genderkliniek.
Over Polly Curtis en Tortoise Media
Deze video is de eerste aflevering van de podcastserie van Tortoise Media over de Tavistock genderkliniek, gemaakt en verteld door journalist Polly Curtis. Ze beschrijft zichzelf als feministe, moeder van een zoon en een dochter, en iemand die haar hele loopbaan journalist is geweest. Haar uitgangspunt is niet om de luisteraar te vertellen wat te denken, maar om te laten zien wat er gebeurd is. Ze wil dit verhaal openen en er licht in laten vallen, in plaats van bij te dragen aan de toon van het debat. Curtis vergelijkt het onderwerp met de beroemde foto van een jurk die de een blauw-zwart en de ander wit-goud zag: dezelfde feiten, totaal verschillende interpretaties afhankelijk van iemands overtuigingen.
Het vonnis: de sluiting van de kliniek
De aflevering opent op een dag eind juli wanneer het nieuws naar buiten komt dat de gender identity development service (GIDS) in het Tavistock Centre in Noord-Londen wordt gesloten. Voor sommige betrokkenen is er opluchting en zelfs euforie; voor anderen voelt het als een klap in de maag, met verwarring die overgaat in woede en gevoelens van verraden en monddood gemaakt te zijn. Curtis beschrijft hoe de aankondiging groter aanvoelt dan louter het besluit om een kliniek te sluiten: het voelt als een vonnis. GIDS was de enige dienst van zijn soort voor kinderen en adolescenten met genderdysforie in Engeland en Wales, en is uitgegroeid tot een bliksemafleider in een fel verlopend debat.
Puberteitsremmers en de kern van het debat
Niet de gesprekstherapie maar de puberteitsremmers hebben de kliniek in het middelpunt van de cultuurstrijd geplaatst. Deze middelen, officieel gonadotropine-releasing hormoon analogen, blokkeren en vertragen de veranderingen van de puberteit en vormen de eerste stap op weg naar een medische transitie. Volgens de aflevering kregen sommige transkinderen sinds 2011 puberteitsremmers, met daarna eventueel oestrogeen voor transmeisjes of testosteron voor transjongens. Curtis benoemt het centrale dilemma: er zijn risico's verbonden aan het behandelen van kinderen die er later spijt van kunnen krijgen, maar ook aan het niet behandelen, waardoor jongeren langer lijden onder genderdysforie. Het bewijs over langetermijneffecten is beperkt, terwijl de inzet aan beide kanten hoog is.
Stemmen van binnenuit en van families
Curtis volgt verschillende mensen door de serie heen. Steph Preston, twintig en non-binair, vertelt over de opluchting bij het ontvangen van de eerste afspraakbrief en over een zoektocht naar identiteit die jaren eerder begon. Een moeder, in de aflevering Sandra genoemd en ingesproken door een actrice om haar kind te beschermen, beschrijft hoe een verwijzing naar de Tavistock voor haar gezin anders uitpakte en hoe bij haar gaandeweg twijfel insloop. Aan de kant van de kliniek staan klinisch directeur Polly Carmichael, sinds 2001 bij de dienst en directeur sinds 2009, en haar feitelijke plaatsvervanger Bernadette Wren. Carmichael erkent openlijk het gebrek aan zekerheid en het beperkte bewijs waarop de behandeling rust, terwijl Wren worstelt met de vraag of ze het juiste hebben gedaan. De aflevering schetst een kleine dienst die met weinig toezicht opereerde, overspoeld werd door een sterke toename van verwijzingen, en uiteindelijk onder druk kwam te staan.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.