Vaishnavi Sundar over haar film 'Dysphoric — vrouwelijkheid ontvluchten'
Vaishnavi Sundar bespreekt haar documentaire Dysphoric, die onderzoekt waarom zoveel jonge vrouwen vrouwelijkheid ontvluchten via een transgenderidentiteit en wat de onderliggende oorzaken zijn. De film kijkt naar sociaal-culturele factoren, misogynie en de aantrekkingskracht van mannelijke identiteit voor meisjes die moeite hebben met het accepteren van hun vrouwelijkheid.
Over Vaishnavi Sundar
Vaishnavi Sundar is een onafhankelijke filmmaker, feministisch schrijver en activist voor vrouwenrechten uit India. In dit panelgesprek bespreekt zij haar documentaire Dysphoric, een vierdelige film die zij in ongeveer elf maanden maakte uit zo'n dertig uur aan opnamen. Het idee voor de film ontstond nadat een eerder werk van haar werd geannuleerd vanwege een persoonlijke mening die zij op sociale media had gedeeld. De felle reacties en de manier waarop zij werd aangevallen en het zwijgen werd opgelegd, deden haar denken aan vrouwen die elders ter wereld op dezelfde manier zijn afgewezen. Die terugkerende, vrijwel identieke patronen wekten haar interesse in de manier waarop het transgenderdenken zich in India verankert.
Wat de film onderzoekt
Sundar ziet haar film deels als een vooruitblik: een waarschuwing voor wat ontwikkelingslanden en landen in het mondiale zuiden te wachten kan staan, op basis van ontwikkelingen in de Anglo-Amerikaanse wereld. Een kernpunt dat zij benoemt is de vermenging van de begrippen sekse en gender in juridische documenten. Door conservatisme wordt het woord "sekse" vaak vermeden omdat het met geslachtsgemeenschap wordt geassocieerd, waardoor men "gender" gebruikt waar feitelijk sekse wordt bedoeld. Zij wil in haar werk een helder onderscheid trekken tussen sekse als biologische term en gender als stereotype, juist in wetteksten.
Gevolgen voor vrouwen en lesbiennes in India
Sundar beschrijft hoe het zelf-identificeren als transgender na de Trans Act vragen oproept over voor vrouwen gereserveerde plekken. Zij noemt een geval in Bombay waarin een man die zich als trans identificeerde mocht meedoen aan een positie die uitsluitend voor biologische vrouwen was bestemd. Dergelijke posities komen volgens haar slechts zelden beschikbaar, op basis van census en behoeften, en het overnemen ervan ondermijnt de toch al beperkte kansen voor vrouwen. Daarnaast wijst zij erop dat na het schrappen van Section 377 homoseksualiteit niet langer strafbaar is, maar dat het homohuwelijk nog niet is toegestaan. Sommige lesbische vrouwen menen daardoor dat transitie de enige manier is om samen te kunnen zijn met wie zij liefhebben.
Verspreiding en achtergrond van de film
Sundar koos ervoor de film direct gratis online beschikbaar te stellen voor publiek, in plaats van hem in te dienen voor festivals, omdat zij verwacht dat een film met deze invalshoek niet zou worden geselecteerd. Zij moedigt vrouwen aan de film te bekijken, te delen en te vertonen in kleine kring, bijvoorbeeld bij een leesclub, school of vriendengroep, en ze biedt aan vragen te beantwoorden. De documentaire bevat onder meer interviews met detransitioners. De animatie werd gemaakt door een anonieme Indiase radicaal-feministische kunstenaar en de muziek door een celliste uit Bristol genaamd Jessica. Na het uitkomen van de film richt Sundar zich op werk op de grond, waaronder gesprekken met politici, gedreven door wat zij als een grote urgentie ervaart.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.