Dr. William Malone — endocrinoloog over genderzorg
Dr. William Malone is een endocrinoloog die gespecialiseerd is in hormoonbehandelingen. In dit gesprek met Benjamin Boyce bespreekt hij de biologische
Over dr. William Malone
In dit gesprek met Benjamin Boyce spreekt dr. William Malone, een endocrinoloog die werkzaam is in de gemeenschapszorg en gespecialiseerd is in hormonen. Hij beschrijft zichzelf als een van de vele gewone endocrinologen, zonder academische aanstelling. Volgens hem is genderzorg voor veel artsen een belastend en verwarrend onderwerp: wie er weinig van begrijpt, verwijst een patiënt die om puberteitsremmers of cross-sekse hormonen vraagt door naar een zogenoemde 'genderexpert' die het voorschrift wel wil geven. Zo ontstaat volgens hem een vicieuze cirkel waarin sceptische artsen zwijgen en de zorg in handen komt van wie het 'gewoon doet'.
Puberteitsremmers en cross-sekse hormonen
Malone legt uit dat het merendeel van de kinderen met genderdysforie — hij noemt 80 tot 90 procent — die dysforie ziet verdwijnen tijdens de puberteit. Puberteitsremmers worden gepresenteerd als manier om tijd te kopen, maar volgens hem stoppen ze juist het ontwikkelingsproces dat tot herstel leidt: na twee jaar remming heeft het kind zich sociaal en mogelijk anderszins niet verder ontwikkeld terwijl leeftijdsgenoten dat wel deden. Hij wijst op een studie van ongeveer zeventig kinderen waarin allen die remmers kregen daarna overgingen op cross-sekse hormonen. De combinatie van remming gevolgd door hormonen brengt volgens hem een hoge kans op blijvende onvruchtbaarheid en seksuele disfunctie met zich mee.
Lichamelijke risico's van hormonen
Volgens Malone is een endocrinoloog normaal getraind om hormonale tekorten of overschotten terug te brengen naar normale waarden; bij genderzorg gebeurt het omgekeerde. Hij noemt dat een meisje dat testosteron krijgt binnen drie tot zes maanden een blijvend lagere stem krijgt, veranderingen in gezicht, huid en haar, en vaginale atrofie. Hij verwijst naar gegevens die wijzen op een viermaal hogere kans op een hartaanval bij vrouwen die testosteron nemen. Bij mannen die oestrogeen nemen noemt hij een verhoogd risico op bloedstolsels en beroertes. Cellen gedragen zich volgens hem naar hun XX- of XY-complement, los van de toegediende hormonen, waardoor het toedienen van een geslachtsvreemd hormoon schade kan veroorzaken. Hij citeert Carl Heneghan van de British Medical Journal, die stelde dat deze behandeling 'onbewezen en onveilig' is en wordt toegepast in een staat van diepe wetenschappelijke onwetendheid.
Behandelmodellen en medische organisaties
Malone onderscheidt drie benaderingen: een therapeutisch, een accommoderend en een affirmatief model. De Nederlandse kliniek, grondlegger van het medische protocol, gebruikt volgens hem geen affirmatie maar een aangepast therapeutisch model, omdat bevestiging de kans op spontaan herstel verkleint. In de Verenigde Staten is volgens hem affirmatie gecombineerd met het Nederlandse protocol, wat veel kinderen in medicalisering trekt. Hij verwijt grote medische organisaties dat zij artsen niet objectief voorlichten en geen open debat toelaten; een 'point-counterpoint' over genderzorg op de grote endocrinologiecongressen komt er volgens hem niet. Hij noemt verder de bredere zorg dat detransitioners en homo- en biseksuele jongeren onevenredig geraakt worden, en dat het aantal genderklinieken in het land groeide van acht in 2010 naar meer dan vijftig. Tot slot bespreekt hij hoe hij in de endocrinologie terechtkwam en hoe het vak naar zijn idee oog moet hebben voor chronische stress als onderliggende factor bij ziekte.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.