Gelekte WPATH-bestanden — breaking news met Gender: A Wider Lens
Gender A Wider Lens bespreekt de gelekte WPATH-bestanden die interne communicatie onthullen over de totstandkoming van de omstreden WPATH-richtlijnen voor genderzorg. De bestanden werpen licht op hoe activisme de richtlijnen heeft beïnvloed en waarom wetenschappelijke bezwaren werden genegeerd.
Over Gender: A Wider Lens en de WPATH-bestanden
In deze aflevering bespreken Sasha Ayad en Stella O'Malley van de podcast Gender: A Wider Lens de zojuist gepubliceerde gelekte WPATH-bestanden. Te gast is Carey Mendoza, spoedeisende-hulparts en verbonden aan FAIR in Medicine. Stella O'Malley is psychotherapeut, gevestigd in Ierland en directeur van Genspect; Sasha Ayad is therapeut in de Verenigde Staten en werkt met adolescenten. Ze leggen uit dat WPATH (World Professional Association for Transgender Health) volgens hen aan de basis staat van het affirmatieve model en dat de gelekte interne communicatie laat zien dat het werk van WPATH naar hun oordeel "geen geneeskunde en geen wetenschap" is. De bestanden werden gelekt aan journalist Michael Shellenberger, die eerder de Twitter-bestanden naar buiten bracht; Mia Hughes schreef het begeleidende analytische rapport.
Van Harry Benjamin tot WPATH
Stella schetst de geschiedenis van de organisatie. Ze begon in 1978 als de Harry Benjamin International Gender Dysphoria Association (HBIGDA), met clinici en transgender mensen samen, en bracht vanaf 1979 standaarden van zorg uit. Volgens haar verschoof de balans rond 1998–2001, toen onder Stephen Levine de standaarden van zorg vijf nog twee verwijsbrieven van een psychiater vereisten, waarna activisten aandrongen op slechts één brief in versie zes. In 2007 werd de naam veranderd in WPATH. Standaarden zeven (2012) introduceerden volgens haar het affirmatieve model, waarbij de rol van therapeuten verschoof van een inhoudelijk proces naar het faciliteren van medische transitie. Standaarden acht (2022) verwijderden volgens de sprekers leeftijdsgrenzen en het ethiekhoofdstuk, en het woord "experimenteel", mede om verzekeringsdekking te waarborgen.
Wat de interne gesprekken volgens de sprekers tonen
De sprekers noemen voorbeelden uit de gelekte gesprekken. In één discussie vraagt een clinicus hoe toestemming voor hormonen te verkrijgen bij een patiënt met een dissociatieve identiteitsstoornis (meerdere persoonlijkheden); collega's adviseren toestemming van alle "alters" te verkrijgen om aansprakelijkheid te voorkomen. Carey wijst op een passage (volgens haar pagina 92) waarin hormonen in verband worden gebracht met levertumoren, en stelt dat een echte medische organisatie dan patiënten en clinici zou waarschuwen. De sprekers bespreken ook geuite zorgen over geïnformeerde toestemming bij kinderen en ouders met lage medische geletterdheid, en benoemen vermelde complicaties als pijnlijke erecties, bloedingen, bekkenontstekingen en chirurgische complicaties. Carey trekt herhaaldelijk een parallel met de opioïdencrisis, waarbij instituties volgens haar gevangen raakten en niet bijstuurden toen mensen schade opliepen.
Toestemming, geneeskunde en "geluk in het nu"
Een terugkerend thema is dat de rol van een arts volgens de sprekers is om een diagnose te stellen en risico's en baten te bespreken, niet om iemand op dat moment gelukkig te maken. Ze citeren uit de bestanden de gedachte "ik wil dat ze nu gelukkig zijn", die volgens hen het kernprobleem illustreert. Stella en Sasha verwijzen naar een bredere therapeutische cultuur, mede besproken in het werk van Abigail Shrier. Tot slot geven ze talkingpoints voor lokaal niveau: kijk of je kliniek naar WPATH verwijst en wijs erop dat "internationale best practice" in de praktijk WPATH betekent. De bestanden zijn volgens hen volledig toegankelijk via Environmental Progress, de organisatie van Michael Shellenberger.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.