"Ik ben gewoon een homoseksuele man. Dat was altijd zo geweest." — Billy Burleigh, VK: twintig jaar als transvrouw

Dit verhaal is gebaseerd op verslaggeving in de Britse media, waaronder The Times en Mail Online, over Billy Burleigh's detransitieverhaal. Billy Burleigh sprak openlijk onder zijn eigen naam.

Billy Burleigh groeide op in het Verenigd Koninkrijk. In zijn tienerjaren worstelde hij met zijn seksualiteit. Homoseksualiteit was — in zijn omgeving, in zijn tijd — iets wat niet benoembaar was. Iets wat hij niet kon zijn.

In zijn begin-twintiger jaren begon hij te leven als transvrouw. Hij presenteerde zich decennialang als vrouw, gebruikte hormonen en leefde sociaal als Isabella — de naam die hij aannam.

Twintig jaar later keerde hij terug naar zijn mannelijke identiteit.

"Ik ben gewoon een homoseksuele man. Dat was altijd zo geweest."

— Billy Burleigh

Twintig jaar als transvrouw

De twintig jaar die Billy Burleigh doorbracht als transvrouw, zijn geen zwarte periode voor hem — hij minacht die jaren niet. Maar hij beschrijft de onderliggende beweging: zijn gevoel van anders-zijn, van niet-passen, van zich niet kunnen identificeren met de mannen om hem heen. In de trans-identiteit had hij een verklaring gevonden voor dat gevoel.

Wat hij in die jaren niet had, was een omgeving waar homoseksualiteit gewoon was, positief voorgesteld werd en een herkenbare identiteit bood. Dat aanbod — een positief voorbeeld van gay zijn — was er niet geweest in zijn vormatieve jaren.

De terugkeer

In zijn vijftiger jaren detransitioneerde Billy Burleigh. Het proces was geleidelijk. Hij beschrijft hoe zijn begrip van zichzelf veranderde — hoe hij de verbinding zag tussen zijn niet-geaccepteerde homoseksualiteit in zijn jeugd en het pad dat hij had genomen.

Na zijn detransitie identificeert hij zich als homoseksuele man. Hij heeft geen vrouwenidentiteit meer en presenteert zich als man.

Het patroon

Billy Burleigh's verhaal illustreert een patroon dat ook door andere detransitioners beschreven is: de verbinding tussen niet-geaccepteerde homoseksualiteit en trans-identiteit. Onderzoek laat zien dat een significant deel van de mensen die als kind genderdysfoor waren en later desisteerden, zich op volwassen leeftijd als homoseksueel of biseksueel identificeert.

Bij Billy Burleigh verliep dat proces niet in de kindertijd maar als volwassene — maar de onderliggende dynamiek was vergelijkbaar: een gevoel van anders-zijn dat, bij gebrek aan een positief homo-voorbeeld, een andere verklaring zocht.

Ritchie Herron (VK), Teiresias (Nederland) en de detransitioners in de documentaire "Detransitioners: A European Tragedy" (2025) beschrijven vergelijkbare ervaringen: allemaal homo- of biseksueel, allemaal op een transitiepad terechtgekomen dat die onderliggende geaardheid niet onderzocht.

Openlijk spreken

Billy Burleigh koos ervoor zijn verhaal openlijk te delen. Zijn bereidheid om in de Britse media te spreken over twintig jaar als transvrouw — en zijn terugkeer — is zeldzaam: de meeste detransitioners die zo lang hebben geleefd in een andere genderidentiteit, spreken niet in het openbaar.

Zijn geval stelt ook de vraag: wat als hij in zijn vormatieve jaren een positief homo-model had gehad? Wat als zijn omgeving hem had laten zien dat gay zijn normaal en goed is? Zou hij dan dezelfde keuzes gemaakt hebben?

Die vraag heeft hij niet expliciet beantwoord. Maar de implicatie van zijn verhaal is duidelijk.

Bronnen:

• The Times (VK). Billy Burleigh — detransitioner after 20 years as a woman. 2023–2024.
• Mail Online (VK). Verslaggeving over Billy Burleigh's detransitieverhaal. 2023–2024.