"De kliniek zei letterlijk: ik heb nog nooit iemand gehad die detransitioneerde." — Michael Kerr, Sandyford Clinic Glasgow

Dit verhaal is gebaseerd op verslaggeving door Scottisch en Brits media rondom Michaels openbare detransitie in juni 2025. Michael Kerr spreekt openlijk onder zijn eigen naam.

Michael Kerr groeide op in Schotland. Op zijn vijfentwintigste veranderde hij juridisch zijn naam in Caitlyn en begon hij zijn medische transitie via de Sandyford Community Health Centre in Glasgow — een van de grootste LGBTQ+-gezondheidsklinieken in Schotland, die genderzorg levert aan duizenden patiënten.

Bijna tien jaar

Michael bezocht de Sandyford-kliniek bijna tien jaar lang. Hij gebruikte gedurende die periode hormonen. De transitie leek aanvankelijk een antwoord te bieden op de psychische pijn die hij al jaren met zich meedroeg — een geschiedenis van trauma en problemen met alcohol en drugs.

Maar die onderliggende problemen werden bij de Sandyford-kliniek nooit serieus onderzocht. Michaels verhaal past in het patroon dat de Cass Review (2024) beschrijft: klinieken die genderidentiteit bevestigen zonder te onderzoeken of psychiatrische comorbiditeit aan de gendervraag ten grondslag ligt.

"Ik heb nog nooit iemand gehad die detransitioneerde"

In mei 2025 stopte Michael met hormonen. Hij detransitioneerde. Toen hij dit meldde aan de Sandyford-kliniek, ontving hij een reactie die hem verbijsterde:

"De kliniek zei letterlijk: ik heb nog nooit iemand gehad die detransitioneerde."

— Michael Kerr

Die uitspraak is illustratief voor een systemisch probleem in de Britse genderzorg: detransitie wordt niet bijgehouden, niet gemonitord en niet gemeld. Er bestaan geen uitkomstgegevens. Klinieken die jarenlang honderden of duizenden patiënten behandelen, hebben geen zicht op hoeveel van hen later spijt kregen of detransitioneerden.

De Levy Review (2025) over NHS-klinieken voor volwassenen concludeerde precies dit: er zijn geen uitkomstgegevens, geen detransitiecijfers, en klinieken houden geen follow-up bij over wat er na behandeling met patiënten gebeurt.

Sandyford en de bredere context

De Sandyford-kliniek is niet de enige Britse genderzorginstelling die geconfronteerd wordt met vragen over haar werkwijze. De Cass Review onderzocht de NHS Gender Identity Development Service (GIDS) voor jongeren en concludeerde dat het bevestigende model onvoldoende wetenschappelijk is onderbouwd. Maar ook voor volwassen klinieken zijn de zorgen inmiddels groot.

In Engeland kondigde NHS England in 2024 aan de genderzorg voor volwassenen te hervormen. In Schotland loopt die discussie nog. Michaels verhaal — een man die bijna tien jaar hormonen gebruikte bij een kliniek die vervolgens verklaarde nog nooit een detransitioner te hebben gehad — laat zien hoe groot de kloof is tussen de schaal van de behandelingen en het bewustzijn van de gevolgen.

Openlijk spreken

Michael Kerr maakte zijn detransitie in juni 2025 openbaar. Hij spreekt over de rol die trauma en middelenmisbruik speelden in zijn genderidentiteitscrisis — factoren die nooit adequaat werden onderzocht door de zorgverleners die hem jarenlang behandelden.

Zijn verhaal sluit aan bij dat van andere detransitioners zoals Ritchie Herron, die via een NHS-genderkliniek gecastreerd werd zonder dat zijn autisme werd onderkend, en Paul Garcia-Ryan, die zelf in de genderzorg werkte voordat hij detransitioneerde en zijn voormalige werkgever aanklaagde.

Bronnen:

• The Times Scotland (2025). Detransitioner Michael Kerr: Sandyford clinic said it had never had anyone detransition. Juni 2025.
• Scottish Daily Mail (2025). Verslaggeving over Michael Kerr en Sandyford Clinic. Juni 2025.