Andrew Doyle over de gevaren van woke-ideologie en genderdogmatisme
In dit gesprek met Brendan O'Neill bespreekt Andrew Doyle zijn satirische aanpak van woke cultuur en de serieuze onderliggende zorgen.
Over Andrew Doyle
Andrew Doyle is komiek, schrijver en columnist bij spiked. Hij is medeschrijver van het fictieve nieuwslezerspersonage Jonathan Pie en de bedenker van het satirische account Titania McGrath, dat uitgroeide tot een boek over sociale rechtvaardigheid. Daarnaast is hij medeoprichter van de Londense comedyclub Comedy Unleashed. In dit gesprek met Brendan O'Neill, gastheer van de Brendan O'Neill Show, spreekt Doyle over wat hij "wokeness" noemt en over de gevolgen daarvan voor het maatschappelijke debat, de comedy en het begrip vrijheid van meningsuiting.
Wokeness versus politieke correctheid
Doyle maakt een onderscheid tussen ouderwetse politieke correctheid en wat hij nu ziet gebeuren. Politieke correctheid zoals die in de jaren tachtig en negentig opkwam, vat hij op als een gedeelde afspraak over beleefdheid en fatsoen in de publieke ruimte, iets waar hij zelf achter zegt te staan. "Wokeness" beschouwt hij als iets nieuws: een beweging waarin mensen autoriteiten en de staat inschakelen, anderen lastigvallen of uit hun baan proberen te krijgen om spreekcodes en de "juiste" manier van denken af te dwingen. Hij omschrijft dit als een milde vorm van autoritarisme en pleit voor een aparte term, zodat zorgen hierover niet worden weggezet als geklaag over verloren beleefdheid.
Bescherming die betuttelt
Volgens Doyle zijn veel mensen die zich zo opstellen goedbedoelend, maar werkt hun aanpak averechts. Door bepaalde groepen af te schermen van moeilijke of beledigende ideeën worden die groepen volgens hem behandeld als kinderen die niet voor zichzelf kunnen zorgen. Als lid van een minderheid zegt hij geen behoefte te hebben aan iemand die hem ideeën bespaart waar hij het niet mee eens is; hij wil ze juist kunnen horen, bespreken en bekritiseren. Hij stelt dat identiteitspolitiek mensen weer sterker langs ras, gender en seksualiteit laat denken, en dat dit eerder geboekte vooruitgang ongedaan dreigt te maken in plaats van te versterken.
Comedy, zelfcensuur en vrijheid van meningsuiting
Een groot deel van het gesprek gaat over comedy. Doyle bekritiseert het idee van "naar beneden punchen" en verdedigt het recht van komieken om over alles grappen te maken; de enige maatstaf is volgens hem of iets grappig is. Hij maakt onderscheid tussen staatscensuur en zelfcensuur en noemt die laatste de grootste bedreiging: komieken die controversieel materiaal vermijden uit angst geen televisiewerk te krijgen. Tegelijk benadrukt hij dat er altijd een keuze blijft. Bij Comedy Unleashed, de club die hij mede oprichtte, is het uitgangspunt simpelweg goede acts boeken zonder te letten op gender, ras of seksualiteit, en optredende komieken niet aan zelfcensuur te onderwerpen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.