Adolescentie via internet: een detransitieverhaal met Michelle — Benjamin Boyce
Michelle vertelt aan Benjamin Boyce hoe ze als tiener via online fancommunity's in de transgenderideologie terechtkwam en later detransitioneerde. Ze bespreekt de rol van autisme, pesten en online kamers die genderidentiteitsverwarring versterkten in plaats van hielpen. Haar verhaal illustreert hoe het internet een katalysator kan zijn voor een transitie die jongeren later betreuren.
Over Benjamin Boyce en Michelle
In dit langere gesprek interviewt Benjamin Boyce een vrouw die zichzelf Michelle noemt. Zij vertelt over haar levensloop: hoe zij als tiener via het vroege internet in online gemeenschappen terechtkwam, later medisch transitioneerde en na ongeveer tien jaar weer als vrouw ging leven. Het gesprek heeft de vorm van een persoonlijke terugblik, waarin Michelle haar eigen ervaringen plaatst tegen de achtergrond van pesten, autisme en de online cultuur waarin zij opgroeide. Zij benadrukt dat zij haar verhaal in eigen woorden beschrijft en het nog steeds verwerkt.
Online opgroeien en het zoeken naar een identiteit
Michelle vertelt dat zij al heel jong intensief online was, in chatomgevingen en op forums waar vooral tienermeisjes verhalen schreven en rollenspellen deden. Naarmate zij ouder werd, verschoof dit naar dagboekachtige platforms en later naar gemeenschappen met een sterk activistische inslag. Ze beschrijft hoe zij na pesten op school een beeld van zichzelf had opgebouwd als onaantrekkelijk en niet aardig gevonden. Toen zij rond haar twintigste voor het eerst van gendertheorie hoorde, herkende zij daarin een verklaring voor het gevoel dat er iets niet klopte. Ze koppelde haar interesses en haar ongemak met haar lichaam achteraf aan het idee dat zij eigenlijk een ander geslacht zou zijn. Daarnaast noemt zij ongewenste seksuele aandacht als factor: het idee om als man gezien te worden voelde als een manier om met rust gelaten te worden.
Transitie, twijfel en detransitie
Michelle vertelt dat zij via een steungroep voor mensen die over transitie nadachten in contact kwam met een arts, en na enkele afspraken testosteron kreeg. Achteraf vindt zij dat die groep vooral geruststelde en weinig vertelde over wat er mis kon gaan. Ze plaatst kanttekeningen bij het veelgehoorde cijfer dat slechts een klein percentage spijt zou hebben, omdat veel mensen na verloop van tijd uit beeld raken en de uitkomst dus onbekend blijft. Ze stopte na enkele jaren met testosteron, onder meer door bijwerkingen, maar bleef zich nog jaren als non-binair benoemen. Een keerpunt kwam toen zij op haar negenendertigste werd onderzocht en een diagnose autisme en ADHD kreeg; zij zegt dat zij waarschijnlijk niet getransitioneerd zou zijn als die diagnose eerder was gesteld.
Activisme, kritisch denken en verlies
Michelle beschrijft hoe een cursus kritisch denken en onderzoeksmethoden haar liet twijfelen aan de aannames in de gemeenschappen waar zij deel van uitmaakte. Ze vertelt dat een huisgenoot die eerder detransitioneerde, en het vertrouwen dat zij in hem had, haar hielpen om informatie onder ogen te zien die zij eerder vermeed. Ze maakt onderscheid tussen activisme dat op confrontatie en revolutie gericht is en wat zij nu verkiest: voorlichting en het zoeken naar begrip. Tegelijk spreekt zij openhartig over verlies. Ze onderging eerder een verwijdering van de baarmoeder en kan daardoor geen kinderen meer krijgen, iets wat zij in de eerste maanden na haar detransitie als bijzonder zwaar ervoer. Haar verhaal laat zien hoe online cultuur, onderliggende kwetsbaarheid en medische keuzes met elkaar verweven kunnen raken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.