Mythes over de biologie van geslacht ontmaskerd — dr. Colin Wright (ICONS Conference)
Dr. Colin Wright weerlegt systematisch veelvoorkomende mythes over de biologie van geslacht tijdens de ICONS Conference.
Over dr. Colin Wright
Dr. Colin Wright is evolutionair bioloog en gepromoveerd op dat vakgebied. Hij is oprichter van Reality's Last Stand, een platform dat het debat rond sekse en gender behandelt. In deze lezing tijdens de ICONS Conference bespreekt hij stap voor stap een aantal wijdverspreide misverstanden over de biologie van geslacht. Zijn centrale punt is dat veel argumenten niet alleen proberen seksverschillen kleiner te laten lijken, maar het bestaan van biologische sekse zelf willen ontkennen.
Wat sekse biologisch betekent
Wright begint bij seksuele voortplanting: een gameet (zaadcel of eicel) met één set chromosomen versmelt met een andere tot een zygote met twee sets. Mannelijk en vrouwelijk worden gedefinieerd via het type gameet waar het lichaam omheen is georganiseerd: mannen rond kleine gameten (zaadcellen), vrouwen rond grote gameten (eicellen). Volgens hem is sekse niet gebaseerd op de vraag of iemand op dit moment gameten produceert: een jongen voor de puberteit produceert nog geen zaadcellen, maar is nog steeds mannelijk. Het gaat om het organisatieplan van de voortplantingsanatomie. Omdat er geen derde tussenliggend type gameet bestaat, bestaat er volgens hem geen derde sekse en is sekse een binair systeem.
Het "sekse is een spectrum"-argument
Wright bespreekt de stelling dat sekse een spectrum zou zijn, soms gepresenteerd als een bimodaal spectrum met twee pieken en een "intersekse-vallei" ertussen. Hij stelt dat deze gedachte mainstream is geworden via populaire media en zelfs vooraanstaande tijdschriften. Het eerste onderbouwende argument leunt op intersekse-condities. Volgens hem klopt het dat sommige mensen ambigue anatomie hebben, maar dat maakt sekse niet voor iedereen ambigu. Hij vergelijkt dit met een muntworp: een munt heeft ook een rand waarop hij zelden landt, maar dat verandert niets aan het feit dat kop en munt twee discrete uitkomsten zijn.
Het tweede argument gaat over secundaire geslachtskenmerken zoals stemtoon, beharing, lichaamsbouw en hormonen. Omdat die kunnen overlappen tussen mannen en vrouwen, concluderen sommigen dat sekse een continuüm is. Wright wijst op lesmateriaal zoals de "genderbread person", waarin sekse via zulke kenmerken wordt uitgelegd maar gameten en voortplantingsanatomie ontbreken. Met een analogie van motorrijders en wielrenners legt hij uit dat secundaire kenmerken (kleding, helm) niet bepalen wat het primaire kenmerk is: het voertuig. Zo bepalen secundaire geslachtskenmerken volgens hem niet of iemand man of vrouw is; dat doen de primaire voortplantingsorganen.
Chromosomen, "meer dan twee seksen" en waarom het ertoe doet
Wright bespreekt ook de claim dat er meer dan twee seksen zijn op basis van verschillende chromosoomvarianten. Hij maakt onderscheid tussen sekse die wordt bepáald door chromosomen en sekse die wordt gedefiniéérd door chromosomen. We wisten volgens hem wat mannen en vrouwen waren voordat we chromosomen kenden; bij sommige reptielen wordt het geslacht zelfs bepaald door de broedtemperatuur, en toch herkennen we man of vrouw aan de voortplantingsanatomie. Tot slot legt hij uit waarom dit onderwerp er volgens hem toe doet: vertrouwen in wetenschap, de bescherming van vrouwensport en bepaalde ruimtes, en de zorgen rond verwarring bij kinderen en onomkeerbare medische trajecten zoals puberteitsremmers.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.