Topper psychiater over fundamentele tekortkomingen in genderidentiteitskliniek voor kinderen (Dr. David Bell)
Dr. David Bell, een vooraanstaand psychiater die als klokkenluider optrad bij het Tavistock Institute, beschrijft de fundamentele tekortkomingen in de
Over Dr. David Bell
Dr. David Bell is psychiater en was verbonden aan het Tavistock-instituut, waar hij intern zijn zorgen uitte over de werkwijze van de genderidentiteitskliniek voor kinderen. In deze video legt hij uit waarom hij de zorg voor deze kinderen als fundamenteel tekortschietend beschouwt. Zijn kernpunt is dat genderdysforie bij kinderen een zeer complex probleem is met vele oorzakelijke routes en zonder enkele afzonderlijke oorzaak, terwijl de geleverde zorg juist neigt naar een schadelijke en oppervlakkige versimpeling van dat probleem.
Versimpeling onder druk van de wachtlijsten
Bell wijst op een sterke toename van het aantal aanmeldingen en lange wachtlijsten. Die druk leidt ertoe dat kinderen worden afgehandeld via een procedureel model, in plaats van een model dat erop gericht is de individuele situatie van het kind werkelijk in de diepte te begrijpen. Hij benoemt als groot probleem dat de Tavistock-dienst eerder een toegangspoort vormt dan een op zichzelf staande zorgplek: een toegangspoort tot puberteitsremmers. Door deze werkwijze verschuift de aandacht van het begrijpen van het individuele geval naar het doorzetten van een traject.
Ideologie en het uitsluiten van andere verklaringen
Volgens Bell sluit de dienst aan bij lobby's die de wens om van gender te veranderen uitsluitend zien als een positieve keuze die aangemoedigd moet worden. Die houding werkt als ideologische ondersteuning voor de versimpeling. Hij stelt dat veel diensten weinig oog hebben voor, en zich vijandig opstellen tegenover, het nadenken over minder zichtbare en minder bewuste vraagstukken, op een manier die bij andere aandoeningen niet gebruikelijk is. Daarmee wordt het thema volgens hem tot uitzondering gemaakt. Zelfs nadenken over de oorzaak wordt vaak opgevat als een daad van vijandigheid, waarbij de enige aanvaardbare verklaring is dat het kind letterlijk in het verkeerde lichaam zit en alle lijden daaraan ondergeschikt is. Bell benadrukt dat er voor die stellige aanname geen enkel bewijs bestaat en spreekt van een essentialistisch geloof in een soort gegenderde ziel.
Het kind als klant
Bell maakt een onderscheid tussen het subjectieve verhaal van een kind en een meer extern perspectief. Betrokkenheid van de patiënt bij besluitvorming noemt hij vanzelfsprekend een goede zaak, maar die moet onderscheiden worden van het niet langer bevragen van het verhaal van de patiënt. Wanneer dat bevragen wegvalt, ontstaat volgens hem een verwording van klinische zorg tot een vorm van klantrelatie waarin de klant altijd gelijk heeft. Dat wordt vervolgens ten onrechte geprezen als patiëntbetrokkenheid, terwijl het volgens Bell de zorg juist ondermijnt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.