Jesse Singal over jeugd-gendergeneeskunde — Heterodox UCLA
Jesse Singal bespreekt bij Heterodox UCLA de stand van zaken in de jeugd-gendergeneeskunde. Hij analyseert het beschikbare wetenschappelijk bewijs, de
Over Jesse Singal
Jesse Singal is journalist en auteur. Hij schreef in 2018 een coververhaal voor The Atlantic over het affirmatieve model in de jeugd-gendergeneeskunde, schreef het boek The Quick Fix over fad-psychologie, is co-host van de podcast Blocked and Reported en publiceert de nieuwsbrief Singal-Minded. In deze lezing voor de UCLA-afdeling van Heterodox Academy bespreekt hij hoe het debat over jeugd-gendergeneeskunde minder toxisch gevoerd kan worden, terwijl hij zich kritisch toont over de kwaliteit van het wetenschappelijk bewijs.
Het Nederlandse protocol en de Amerikaanse praktijk
Singal schetst hoe puberteitsremmers en hormonen vanuit het zogeheten Nederlandse protocol naar de Verenigde Staten kwamen. In 2007 opende Boston Children's Hospital een genderkliniek, waar psycholoog Laura Edwards-Leiber het Nederlandse model probeerde toe te passen. Dat protocol berustte volgens hem op langdurige, individuele beoordeling van kinderen die al van jongs af aan en aanhoudend genderdysfoor waren, zonder zware bijkomende problemen en met steun van ouders. In de Amerikaanse context bleek die zorgvuldige aanpak moeilijk te repliceren, onder meer door beperkte tijd en problemen met vergoeding. Singal stelt dat wanneer je sterk afwijkt van het oorspronkelijke protocol, je de uitkomsten van het Nederlandse onderzoek niet zomaar op de Amerikaanse situatie kunt toepassen.
Twijfels over het bewijs en een veranderende groep
Volgens Singal hebben verschillende Europese landen sinds 2020 systematische reviews uitgevoerd en geconcludeerd dat de bewijsbasis zwak is, ook voor de Nederlandse studies. Landen als Engeland, Zweden, Noorwegen en Finland hebben de toegang voorzichtiger gemaakt, zonder volledig verbod. Tegelijk verandert de groep kinderen die zich aanmeldt: meer aanmeldingen in het algemeen, naar verhouding veel meisjes, en kinderen zonder voorgeschiedenis van genderdysforie in de kindertijd of met andere ernstige problemen. Hij noemt het risico van "diagnostic overshadowing", waarbij de focus op gender komt te liggen terwijl andere problemen onbehandeld blijven. Voor wie zich verder wil verdiepen verwijst hij naar het boek Time to Think van Hannah Barnes over Engeland en de Zweedse documentaire The Trans Train.
Wetenschappelijke integriteit en de toon van het debat
Singal bespreekt wat hij een crisis van wetenschappelijke integriteit noemt. Hij beschrijft een studie uit Seattle waarvan het persbericht claimde dat genderbevestigende zorg depressie sterk vermindert, terwijl volgens hem aan het eind nog maar zes kinderen in de vergelijkingsgroep zaten. Ook bespreekt hij een studie in de New England Journal of Medicine waarbij volgens hem meerdere vooraf geregistreerde uitkomstmaten verdwenen tussen de pre-registratie en de publicatie. Zijn boodschap om de toon te verlagen is dat dezelfde wetenschappelijke maatstaven moeten gelden als bij elk ander medisch onderwerp. Hij pleit voor empathie en bescheidenheid, wijst de gedachte af dat je zelf trans moet zijn om mee te praten, en benoemt dat sommige conservatieve politici het onderwerp als cultuurstrijd gebruiken. Critici van de zorg zijn volgens hem niet allemaal eensgezind; hij noemt onder anderen Erica Anderson en Marci Bowers als trans-stemmen die kanttekeningen plaatsten.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.