Marcus Evans — "Er bestaat geen echte specialisatie in genderdysforie"
In dit interview betoogt Marcus Evans, psychoanalyticus en voormalig NHS-psychotherapeut, dat de bewering dat clinici gespecialiseerd zijn in
Over Marcus Evans
Marcus Evans is psychotherapeut en was twintig jaar lang een senior lid van de Tavistock and Portman NHS Foundation Trust in het Verenigd Koninkrijk, waar hij werkte als manager, docent en clinicus. Ruim een jaar voor dit interview nam hij een onbezoldigde rol op als een van de bestuurders die toezicht houden op de manier waarop de Tavistock wordt geleid. In februari van het jaar van dit gesprek trad hij af. In dit Australische interview legt hij uit waarom hij vertrok en wat zijn zorgen waren over de gender identity development service van de Tavistock, de enige instelling in zijn soort in het Verenigd Koninkrijk die zich richt op kinderen met genderidentiteitsvragen.
Aanleiding voor zijn aftreden
Evans vertelt dat tijdens zijn periode als bestuurder twee ernstige klachten binnenkwamen. De eerste kwam van een groep ouders van wie de kinderen door de dienst waren behandeld; zij maakten zich zorgen dat kinderen te snel werden doorgeleid naar medische interventies en waren teleurgesteld over de mate van onderzoek en therapeutische betrokkenheid. De tweede kwam van een eerdere bestuurder en collega, volgens Evans een bekende en ethische clinicus, die door personeel uit de dienst was benaderd met vergelijkbare zorgen: dat kinderen in een zeer ontredderde toestand te snel naar medische interventies werden geleid zonder echt te begrijpen wat hun overtuiging dreef dat een verandering van identiteit hun psychische toestand zou verbeteren. Evans wijst erop dat er zo'n twaalf jaar eerder al een vergelijkbaar rapport over de dienst was geschreven, met soortgelijke zorgen vanuit het personeel.
Geen specialisme in genderdysforie
Volgens Evans wilde de trust elk serieus onderzoek naar wat er in deze controversiële dienst gebeurde afsluiten. Hij stelt dat de twee rapporten werden afgedaan met het argument dat de betrokken clinicus geen expertise had, waarna een medisch directeur zonder die expertise een rapport schreef. Centraal in zijn betoog staat de bewering dat er geen echte specialisatie in genderdysforie bestaat: het is geen medisch specialisme. Tegen die achtergrond bekritiseert hij de aanname dat clinici zich op dit terrein als specialisten kunnen presenteren. De interviewer trekt de parallel met Australië, waar protocollen en richtlijnen worden uitgevaardigd die volgens hem weinig ruimte laten voor het bevragen van een jong kind dat zich met een ander geslacht identificeert.
Vroege interventie, puberteitsremmers en gepolitiseerd debat
Evans benadrukt dat er weinig onderzoek is naar de effecten van hormoonremmers en naar wat er met deze kinderen gebeurt zodra ze dit pad opgaan. Hij wijst erop dat kinderen die op jonge leeftijd met puberteitsremmers beginnen, overwegend doorgaan naar geslachtshormonen die onomkeerbaar zijn, wat dit tot zeer ernstige beslissingen maakt. De adolescentie ziet hij als een periode van hormonale, sociale en psychologische veranderingen waarin verwarring en experimenteren normaal zijn; identiteit en seksuele rol vormen zich volgens hem over de tijd. Hij waarschuwt dat het debat sterk gepolitiseerd is geraakt en dat discussie wordt afgekapt, onder meer doordat wie zich uitspreekt het label transfoob krijgt. Labels en dogma's, zo stelt hij, helpen niet en sluiten een noodzakelijk gesprek af.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.