Het grootste schandaal sinds lobotomies — klokkenluider Marcus Evans
Het grootste schandaal sinds lobotomies — klokkenluider Marcus Evans
Over Marcus Evans
Marcus Evans is een ervaren psychoanalyticus die naar eigen zeggen 45 jaar in de psychiatrie werkzaam is geweest. Hij was lange tijd verbonden aan de Tavistock and Portman en zat twintig jaar in het bestuur van de Clinics Committee. In deze podcast vertelt hij hoe hij als governor opstapte nadat hij intern tevergeefs vroeg om inzage in het kritische rapport van David Bell over de genderkliniek GIDS. Samen met zijn vrouw Sue Evans, die al in 2005 aan de bel trok, schreef hij eerder het boek "Gender Dysphoria: A Therapeutic Model". In de uitzending bespreekt hij zijn nieuwe boek "Identity and the Foundational Myth: Psychological Insights into Gender Distress", waarvoor de inmiddels overleden psychoanalyticus Ron Britton het voorwoord schreef.
Het grootste schandaal sinds de lobotomie
Evans noemt wat er rond gendermedicatie is gebeurd het grootste schandaal sinds de lobotomieën van de jaren vijftig. Volgens hem is er met een experimentele aanpak gewerkt zonder bewijs, terwijl ouders zich verraden voelden en goede geestelijke gezondheidszorg ineenstortte. Hij vergelijkt het affirmatieve model met een psychiater die een patiënt met anorexia zou bijvallen dat voedsel giftig is, of die een patiënt die zich Hendrik VIII waant zou meenemen in zijn waan. Empathie is volgens hem iets anders dan volledige instemming: zijn taak is te begrijpen wat een overtuiging betekent, niet om die klakkeloos te bevestigen.
De foundational myth en de overgewaardeerde overtuiging
De kern van Evans' boek is wat hij de "foundational myth" noemt: een innerlijk verhaal over wie we zijn. Bij kwetsbare jongeren ziet hij dat de woelige adolescentie wordt teruggebracht tot één probleem: "het ligt aan mijn gender." Die zekerheid werkt als een harnas dat alle onzekerheid buitensluit, maar ook groei belemmert. Wie daar samen met hen over wil nadenken, wordt meteen als vijand gezien. In het gesprek wordt dit gelinkt aan het psychiatrische begrip "overvalued idea", een oud Brits concept dat onder meer door zijn mentoren Ron Britton en John Steiner is beschreven. Evans verbindt deze innerlijke fragiliteit met sociale besmetting: deze jongeren zijn volgens hem als het ware gebouwd om zich bij een groep met vaste overtuigingen aan te sluiten.
Kritiek op de puberteitsremmer-trial en op transitie als oplossing
Evans is kritisch over de aangekondigde trial met puberteitsremmers. Een follow-up van twee jaar vindt hij volstrekt onvoldoende: je moet pas op middelbare leeftijd zien hoe het mensen vergaat, of ze kinderen konden krijgen en of ze een productief leven leiden. Hij betwijfelt of de onderzoekers het probleem als ontwikkelingsproces begrijpen, en wijst erop dat het beter zou zijn de jongeren te volgen die al puberteitsremmers kregen. Ook over transitie bij volwassenen is hij terughoudend: hij noemt het als oplossing overgepromoot en wijst op de kloof tussen wat een chirurg belooft en wat mensen daarna moeten leven. Hij beschrijft hoe hij vroeger in een suïcidedienst mensen zag die na een operatie een overdosis namen. Hij schrijft niemand voor hoe te leven, maar pleit voor veel meer voorzichtigheid en nadenken, en zeker niet voor kinderen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.