Dr. Michael Laidlaw voor de Florida Medical Board — presentatie en vragen
Dr. Michael Laidlaw presenteert zijn medische bevindingen voor de Florida Medical Board tijdens de besluitvorming over genderzorg bij minderjarigen.
Over Dr. Michael Laidlaw
Dr. Michael Laidlaw is een endocrinoloog (board certified) met een eigen praktijk in Rocklin, Californië, en heeft daar zestien jaar gewerkt. Hij volgde zijn opleiding aan de University of Southern California, waar hij vooral interne geneeskunde deed. De afgelopen vijf jaar bestudeert en publiceert hij over genderzorg, onder meer in een peer-reviewed tijdschrift als het Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism. Hij treedt in een aantal zaken op als getuige-deskundige en heeft een patiënt die detransitioner is. In deze presentatie voor de Florida Medical Board legt hij zijn medische bezwaren uit tegen genderbevestigende behandeling bij minderjarigen.
Diagnose zonder objectieve maatstaf
Laidlaw vergelijkt genderzorg met zijn eigen vakgebied. Voordat hij een krachtig hormoon als insuline geeft, wil hij zeker weten dat iemand diabetes heeft, met testen die hoge glucosewaarden aantonen. Bij kanker wil men fysiek bewijs zoals biopsieën of beeldvorming voordat zware middelen of operaties worden ingezet. Bij genderbevestigende behandeling worden volgens hem zeer krachtige hormonen en operaties ingezet, maar ontbreekt zo'n objectieve maatstaf: er is geen hersenscan, bloedtest, genetische test of andere biomarker om de genderidentiteit vast te stellen. Hij wijst er daarbij op dat studies, vooral bij kinderen van twaalf jaar en jonger, hoge percentages van desistentie laten zien, waarbij kinderen op volwassen leeftijd over de genderdysforie heen groeien.
Onomkeerbare lichamelijke gevolgen
Hij beschrijft genderbevestigende therapie in vier fasen: sociale transitie, puberteitsremmers, cross-sekse hormonen en chirurgie. Puberteitsremmers veroorzaken volgens hem een medische toestand die endocrinologen normaal juist behandelen (hypogonadotroop hypogonadisme) en kunnen leiden tot blijvend lagere botdichtheid. Het remmen van de puberteit in Tanner-stadium 2 leidt volgens hem onvermijdelijk tot onvruchtbaarheid. Bij cross-sekse hormonen noemt hij doses die voor vrouwen tot transitie ver boven de normale waarden liggen, met risico's als hart- en vaatproblemen, leverstoornissen en onvruchtbaarheid. Hij verwijst naar een Zweedse studie over een periode van dertig jaar onder 324 personen, met verhoogde sterfte na ongeveer tien jaar. Bij operaties wijst hij op littekens, problemen met wondgenezing en sensatie, en op een studie uit JAMA Pediatrics (2018) waarin mastectomieën bij dertien-, veertien-, vijftien- en zestienjarigen voorkomen.
Kritiek op de richtlijnen
Laidlaw stelt dat WPATH een activistische organisatie is en dat negen van de tien auteurs van de Endocrine Society-richtlijn uit 2017 bij WPATH betrokken waren. Hij wijst erop dat in die richtlijn zelf staat dat het bewijs van lage of zeer lage kwaliteit is of ontbreekt, en dat WPATH leeftijdsondergrenzen heeft verwijderd. In de vragenronde benadrukt hij dat er geen gerandomiseerde gecontroleerde studies bestaan die kinderen met psychologische steun vergelijken met kinderen die hormonen en andere behandelingen krijgen. Op de vraag over de tegenstrijdigheid tussen een hoog desistentiepercentage en de claim dat identiteit niet verandert, antwoordt hij dat veel recente studies kinderen volgen die al sociaal getransitioneerd zijn en puberteitsremmers krijgen, wat geen eerlijke vergelijking oplevert. Hij adviseert in te zetten op het onderzoeken en behandelen van psychische comorbiditeit via psychotherapie, cognitieve gedragstherapie, individuele begeleiding en gezinsondersteuning.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.