Dr. Paul Hruz — de waarheid over gender-affirming care voor kinderen
Dr. Paul Hruz is kinderarts en endocrinoloog verbonden aan Washington University in St. Louis. In dit interview bespreekt hij de wetenschappelijke en
Over Dr. Paul Hruz
Dr. Paul Hruz is kinderarts en endocrinoloog, verbonden als associate professor kindergeneeskunde aan de Washington University School of Medicine in St. Louis. Endocrinologie is het vakgebied dat aandoeningen van de hormoonfunctie bestudeert, van diabetes en schildklierproblemen tot stoornissen in puberteit, groei en seksuele ontwikkeling. In dit interview met Dr. Dan Kuebler voor de podcast Purposeful Lab van Franciscan University legt Hruz uit hoe hij betrokken raakte bij het thema genderdysforie. Als afdelingshoofd endocrinologie werd hem gevraagd een genderaffirmatieprogramma op te zetten, wat hem aanzette de wetenschappelijke onderbouwing van die aanpak kritisch te onderzoeken.
Geslacht, ontwikkeling en intersekse
Hruz beschrijft hoe het geslacht bij de conceptie wordt bepaald en hoe hormonen als testosteron en oestrogeen de ontwikkeling sturen. Hij benadrukt dat geslacht in de hele dierenwereld om voortplanting draait, met twee en slechts twee gonaden: testes en eierstokken. Claims over een spectrum aan geslachten of over een aparte "hersengeslacht" of "genetisch geslacht" gaan volgens hem voorbij aan dat reproductieve doel. Aandoeningen in de seksuele ontwikkeling (DSD's) noemt hij zeldzaam, naar zijn zeggen ongeveer 0,02 procent van de gevallen. De rol van de arts is dan de oorzaak begrijpen en waar mogelijk de gezondheid herstellen, soms met een afwachtende houding in plaats van vroege operaties. Hij maakt een scherp onderscheid: de meeste mensen met genderdysforie hebben normaal gevormde en functionerende geslachtsorganen en vallen dus niet onder DSD.
Het affirmatieve model en de bewijslast
Hruz schetst de affirmatieve aanpak als een verschuiving waarbij niet de geest maar het lichaam als probleem wordt gezien, waarna puberteitsremmers, cross-sekshormonen en chirurgie worden ingezet. Hij wijst op de zwakke bewijsbasis: kleine steekproeven, gebrek aan goede controlegroepen, korte looptijd, methodologische beperkingen en veel patiënten die uit beeld raken. Systematische reviews in onder meer Zweden, Finland en het Verenigd Koninkrijk kwamen volgens hem tot dezelfde conclusie. Hij benoemt risico's van hormoonbehandeling, waaronder verhoogd risico op trombose en stolsels, hart- en stofwisselingsproblemen, en met name aantasting van de vruchtbaarheid of blijvende onvruchtbaarheid. Puberteitsremmers worden soms al rond de start van de puberteit gegeven; vrijwel iedereen die ermee begint, gaat door naar cross-sekshormonen.
Suïcide, alternatieven en het maatschappelijk debat
Op de claim dat affirmatie suïcide voorkomt, antwoordt Hruz dat goede langetermijndata bij kinderen ontbreken. Hij verwijst naar een Zweedse populatiestudie waarin het suïciderisico decennia na de affirmatieve aanpak verhoogd bleef; die studie was niet gecontroleerd, maar laat volgens hem zien dat het probleem niet werd opgelost. Hij wijst op de samenhang met andere psychische problemen zoals depressie, angst en eetstoornissen, die vaak voorafgingen aan de dysforie, en pleit voor psychologische interventies met minder risico. Hij noemt de Cass-review in het Verenigd Koninkrijk en een verschuiving in Europa richting voorzichtigheid, terwijl het debat in de VS sterk gepolitiseerd is. Als bronnen voor wie zich verder verdiept, noemt hij onder meer de Society for Evidence-Based Gender Medicine (SEGM), zijn eigen artikel in The Linacre Quarterly, een artikel in The New Atlantis en het Person and Identity Project.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.