Soren Aldaco — detransitioners verdienen hun dag voor de rechter in Texas
Soren Aldaco vecht juridisch voor het recht van detransitioners om hun artsen aansprakelijk te stellen.
Over Soren Aldaco
Soren Aldaco is een detransitioner uit Texas die in dit gesprek haar verhaal vertelt en uitlegt waarom zij een rechtszaak aanspant tegen de zorgverleners die haar behandelden. Ze beschrijft zichzelf als publiek spreker, consultant en onderzoeker met een achtergrond in antropologie en sociologie. Ze identificeerde zich vanaf haar elfde als trans, begon op haar zeventiende met hormonen, onderging op haar negentiende een dubbele borstamputatie en stopte ongeveer een halfjaar later met de transitie. Ten tijde van het gesprek is ze 23 en zo'n drieënhalf jaar gestopt. Ze wil graag een brug slaan in het debat en laat zien dat er leven is na transitie en detransitie.
Online identiteit en het verschil tussen fantasie en werkelijkheid
Aldaco vertelt dat haar trans-identiteit begon als een rollenspel binnen fandom- en kunstgemeenschappen op internet, waar ze vanaf haar elfde (rond 2013) actief was. Op tekensites veranderde ze een klein gendersymbool op haar profiel en tekende ze zichzelf mannelijker; zo ontstond een persona. In haar vriendenkring en op een zomerkamp werd dit later bevestigd en concreter. Ze benadrukt dat online de grens tussen fantasie en werkelijkheid vervaagt: het medium is audiovisueel en lichaamloos, terwijl belichaming volgens haar juist cruciaal is om op te groeien. In het gesprek komt ook het idee aan bod dat een online avatar gedrag in de echte wereld kan beïnvloeden, iets wat ze in haar eigen ervaring herkent.
Medische complicaties en valse beeldvorming
Na de operatie ontwikkelde Aldaco een omvangrijk bilateraal hematoom. Volgens haar bagatelliseerde het chirurgisch centrum haar klachten totdat ze op eigen initiatief naar het ziekenhuis ging en haar wonden opnieuw moesten worden geopend. Ze vertelt dat ze was uitgenodigd voor een besloten Facebookgroep van vrouwen die deze ingreep hadden ondergaan, waarin vooral geslaagde resultaten werden gedeeld en complicaties als zeldzaam werden weggezet. Dat beschrijft ze als survivorship bias: wie een slechte uitkomst had, plaatste minder snel iets. Ze wijst op de geïdealiseerde beelden op sociale media die volgens haar functioneren als reclame zonder de keerzijde te tonen.
De rechtszaak in Texas
Aldaco bevestigt dat ze een rechtszaak voert die nog niet is afgerond. De zaak richt zich onder meer op de nurse practitioner die haar hormonen voorschreef, de therapeut die de brief voor haar operatie schreef, de chirurgen die de ingreep uitvoerden en de nazorg verzuimden, en de betrokken instellingen. Ze legt uit dat de afwijzingen bij de lagere rechtbanken niet over de inhoud van haar zaak gingen, maar voortkwamen uit de strenge Texaanse wetten rond medische aansprakelijkheid, die het volgens haar moeilijk maken om zorgverleners aan te klagen. Ze ziet kansen op het niveau van het hoogste gerechtshof, al kan ze daarover weinig kwijt. Over de kosten vertelt ze dat een deel via verzekering liep en dat ze zelf ook betaalde.
Socialisatie, rolmodellen en vooruitkijken
Aldaco onderscheidt een medische en een ideologische detransitie en legt uit dat die twee niet samenvallen. Via haar studie kwam ze in aanraking met ontwikkelingstheorie en denkers als Erik Erikson en George Herbert Mead, die beschrijven hoe mensen zichzelf vormen door rollen en door de verwachtingen van een veralgemeniseerde ander. Ze koppelt haar eigen ervaring aan een gebrekkige socialisatie en aan online invloeden, zonder haar vrouwelijke sekse te ontkennen. Ze pleit ervoor jongeren vroeg deze kaders mee te geven, mits leraren binnen hun rol blijven. Tot slot benadrukt ze het belang van luisteren, gedeelde definities en het zoeken naar gemeenschappelijke grond in gesprekken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.