Het HHS-review: gendergeneeskunde onder de loep — Stephanie Winn
Therapeut Stephanie Winn analyseert het HHS-review van gendergeneeskunde en bespreekt de implicaties voor klinische praktijk, beleid en de bescherming van kwetsbare jongeren. Ze legt uit wat het rapport betekent voor therapeuten, ouders en beleidsmakers, en welke lessen getrokken kunnen worden uit de vergelijking met Europese landen die al eerder zijn bijgesteld.
Over Stephanie Winn en Glenna Goldis
In deze aflevering van de podcast "You must be some kind of therapist" ontvangt therapeut Stephanie Winn opnieuw juriste Glenna Goldis. Goldis is advocaat in New York met ervaring in fraudeonderzoek bij de overheid en in hulpverlening rond huiselijk geweld, en publiceert de nieuwsbrief "Bad Facts" over de beweging rond zogenoemde transrechten. Samen bespreken zij het review dat het Amerikaanse ministerie van Health and Human Services (HHS) liet uitvoeren naar de bewijsbasis van gendergeneeskunde voor minderjarigen. Dat review kwam voort uit een executive order die president Trump kort na zijn aantreden in januari tekende, met een korte deadline van negentig dagen. Goldis leidt Winn en de luisteraars door wat het rapport wel en niet is.
Wat het HHS-review onderzoekt
Volgens Goldis is het document veelomvattend: ruim vierhonderd pagina's, waarvan een groot deel bijlagen en bronnenlijst. Het behandelt het bewijs voor de veronderstelde psychologische baten én voor de schade van gendergeneeskunde, en bevat hoofdstukken over ethiek, psychotherapie en de geschiedenis van het vakgebied. Het rapport vindt dat het bewijs voor baten zwak is en van lage of zeer lage kwaliteit, in lijn met eerdere systematische reviews zoals de Britse Cass Review. Anders dan eerdere rapporten geeft het volgens haar geen ruimte aan losse anekdotes van tevredenheid. Het bespreekt ook het concept "gendereuforie" en citeert daarbij auteurs als Florence Ashley, gaat in op de zogenoemde suïcidemythe, en wijst erop dat schade nauwelijks bestudeerd is, bijvoorbeeld dat er geen dierproeven aan voorafgingen. Winn brengt vanuit haar achtergrond in de psychologie het placebo-effect en de aard van euforie als tijdelijke toestand ter sprake.
Ethiek, taal en de positie van homoseksuele jongeren
Het ethiekhoofdstuk concludeert volgens Goldis dat medische transitie bij minderjarigen onethisch is, omdat een gunstig risico-batenprofiel ontbreekt. Het rapport benadrukt daarbij accuraat taalgebruik en noemt het misleidend en onethisch om een patiënt onjuist over diens toestand voor te lichten. Goldis legt een verband met consumentenbescherming en spreekt over "medisch consumentisme". Een terugkerend thema is dat homoseksuele jongeren oververtegenwoordigd zijn onder transgeïdentificeerde patiënten; het rapport bespreekt dit door de geschiedenis heen, van Christine Jorgensen tot recentere data, en noemt het een rechtvaardigheidsprobleem. Winn en Goldis spreken vanuit hun eigen ervaring over hoe lesbiennes en gay jongeren onder druk staan.
Kritiek op het therapiehoofdstuk en de impact
Bij het hoofdstuk over psychotherapie plaatst Goldis kanttekeningen. Volgens haar lijkt dat deel naar een vooropgezette conclusie toe te werken en vergeet het juist de groep gay jongeren, terwijl het auteurs aanhaalt die zij niet als genderkritisch ziet. Zij wijst erop dat het rapport voor peer review is verzonden en dat de auteurs nog niet bekend zijn, wat ruimte laat voor aanpassing. Beiden bespreken wat er stroomafwaarts kan gebeuren: het rapport als hulpmiddel voor ouders, beleidsmakers, ambtenaren en juridische procedures, terwijl zij twijfels uiten over de mate van media-aandacht. Goldis schetst tot slot een gemengd beeld van de juridische strijd in de VS en houdt een voorzichtig optimistische toon over de langere termijn.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.